่าทีจะสนใจเขาเลยชั่วครู่เดียว โชตะก็หายไปจากสายตาของเขาแล้วโชตะวิ่งไปตามถนนเส้นเล็กๆ นี้ ก้มหน้าวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ ผ่านถนนไปสามเส้น จนกระทั่งมาถึงทางแยกรูปตัวทีริมชายฝั่ง จึงค่อยๆ หยุดฝีเท้าอีกฝั่งของถนนที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนคือชายหาด ถัดไปคือทะเลสีครามกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา คลื่นสีขาวซัดเข้าหาชายหาดเป็นระลอกๆ ส่งเสียงซู่ซ่าเขาหยุดยืนพักฟนึ่ง แล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปยังชายหาด จากนั้นก็นั่งลงริมทะเล มองท้องทะเลตรงหน้าด้วยจิตใจเหม่อลอยเขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป และไม่รู้ว่าทำไมถึงแสดงพฤติกรรมแบบนี้ออกมา การแพ้เกมแล้วต้องรับโทษ มันไม่มีอะไรผิด แต่เมื่อนึกถึงภาพ ‘การลงโทษ’ ของ [ทาเคฮิเมะ] และหลินชีเยี่ย ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกโกรธ?ไม่ยอมรับ?เศร้า?ความรู้สึกที่ซับซ้อนและสับสนแบบนี้ เขาไม่เคยประสบมาก่อนทั้งๆ ที่เขาเกลียดนางปีศาจคนนั้นมาก เธอชอบกลั่นแกล้งเขาบ่อยๆ ไม่เคยจริงจังสักวัน มีแต่เอากล้องยาสูบมาเคาะหัวเขาให้เรียกพี่สาว แต่ทำไมกัน……พอตัวเองไม่ใช่คนเดียวของเธออีกต่อไป ทำไมหัวใจถึงเจ็บปวดขนาดนี้?โฮชิมิ โชตะกอดเข่าตัวเอง นั่งอยู่บนผืนทราย มองดูน้ำทะเลขึ้นลงอย่างเหม่อลอย เขาไม่รู้ว่าหลินชีเยี่ยกับ [ทาเคฮิเมะ] กำลังทำอะไรกันอยู่ และก็ไม่อยากรู้ด้วย เขาเพียงอยากหนีไปจากโลกนี้ ยิ่งห่างจากนางปีศาจคนนั้นได้มากเท่าไหร่ยิ่งดีในตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งค่อยๆ เดินมาด้านหลังเขาโชตะเงย
