ี้ โฮชิมิ โชตะที่อยู่ข้างๆ ก็ลุกพรวดขึ้นจากพื้นและวิ่งมาหาทั้งคู่ พูดกับหลินชีเยี่ยอย่างสับสน“คะ คุณ……ทำไมคุณถึงแพ้ล่ะ?”“ผมชนะเธอไม่ได้จริงๆ” หลินชีเยี่ยถอนหายใจ“งั้น……งั้นพวกคุณ……”โฮชิมิ โชตะหันไปมอง [ทาเคฮิเมะ] ที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ใบหูของเขาเริ่มแดงก่ำ ไม่รู้ทำไม ในใจของเขากลับมีความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นเขากัดฟันแน่นไม่พูดอะไร แม้แต่ [ทาเคฮิเมะ] ก็ไม่ได้หยิบไป จากนั้นก็วิ่งออกจากห้องไปทันที ไม่รู้ว่าไปไหนหลินชีเยี่ยมอง [ทาเคฮิเมะ] อย่างงุนงง“เกิดอะไรขึ้น?”“ไม่มีอะไร” [ทาเคฮิเมะ] มองโชตะที่วิ่งออกไปอย่างงอนๆ มุมปากของเธอยกขึ้นอย่างอารมณ์ดี “เช่นนั้น ข้าจะประกาศบทลงโทษนายแล้วนะ……”“บทลงโทษของเจ้าคือ……”……ฮารูกิมองดูบ้านที่เต็มไปด้วยรอยร้าว แล้วจมอยู่ในภวังค์ความคิด‘บ้านหลังนี้ ฉันเป็นคนเช่านะ!ทำไมแค่เกม ถึงได้เล่นกันถึงขนาดนี้?ความเสียหายระดับนี้จะต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะซ่อมแซมให้กลับมาเหมือนเดิมได้?ไม่รู้ว่าเงินที่ฉันทำงานหนักเป็นโฮสต์มาตลอดช่วงนี้ หลังจากซ่อมบ้านแล้วจะเหลืออยู่เท่าไหร่?’ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่รู้จักกับหลินชีเยี่ย ฮารูกิพบว่าเงินในกระเป๋าสตางค์ของเขามักจะหายไปอย่างไม่มีเหตุผลอยู่บ่อยครั้ง……ในขณะที่อามามิยะ ฮารูกิกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น โฮชิมิ โชตะก็พุ่งออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว วิ่งไปไกลโดยไม่หันกลับมามอง ทำให้ฮารูกิตกใจ“โชตะ……”ฮารูกิอ้าปากจะเรียกโชตะ แต่อีกฝ่ายไม่มีท
