ทียบแต้ม”จิ้งจอกสาวคล้ายกำลังแสดงมายากล หยิบลูกเต๋าห้าลูกออกมาจากใต้เสื้อคลุม วางไว้ข้างหน้าคนละสามลูก จากนั้นก็รินชาสองถ้วยบนโต๊ะจนเต็ม แล้วคว่ำถ้วยลงบนลูกเต๋า“เขย่าแล้วเปิด ใครมีแต้มรวมมากที่สุดคนนั้นชนะ”“ตกลง!”โชตะจับถ้วยชาที่คว่ำอยู่ เขย่าอย่างแรง สายตาจับจ้องที่ถ้วยชาในมือของจิ้งจอกสาว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นลูกเต๋าชนกันในถ้วยชา ส่งเสียงดังกุ๊งกิ๊ง ทั้งสองคนเขย่าถ้วยชาเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดพร้อมกัน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด“เปิดเลย!” โชตะตะโกนเสียงดังด้านข้าง หลินชีเยี่ยได้แต่หลับตาลงอย่างจนปัญญา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยืดยาว……จิ้งจอกสาวเปิดถ้วยของตัวเองออกมา ลูกเต๋าสามลูกรวมกันได้สิบห้าแต้ม ส่วนของโชตะ เมื่อเปิดออกกลับมีเพียงเก้าแต้มเท่านั้น“โอะโอ! เสียใจด้วยนะโชตะ เจ้าแพ้เสียแล้ว” จิ้งจอกสาวเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์สีหน้าของโชตะเปลี่ยนเป็นหม่นหมองในทันทีเขาทรุดตัวลงนั่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองลูกเต๋าตรงหน้าด้วยแววตาเศร้าสร้อยราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก“เอาล่ะโชตะ เตรียมรับบทลงโทษได้เลย~” จิ้งจอกสาวพูดพลางยิ้มกริ่มโชตะ กัดฟันแน่น ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นดาบยาวสีแดงสดให้หลินชีเยี่ย “คุณต้องชนะ! คุณต้องชนะให้ได้!! ขอร้องล่ะ!!” เขาอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงจริงจังเห็นท่าทางจริงจังของโชตะ ทำเอาหลินชีเยี่ยถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับคำ “อืม……ผมจะพยายาม”
