หลินชีเยี่ยรับดาบ [ทาเคฮิเมะ] มาถือไว้ ก่อนจะชักออกมาเล็กน้อย เสียงคมดาบดังก้องเบาๆจิ้งจอกสาวหันมาหา ดวงตาสีทองอร่ามจ้องมองมายังหลินชีเยี่ย ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า “เอาล่ะหลินชีเยี่ยเจ้าพร้อมสำหรับเกมในวันนี้แล้วหรือยัง?”ได้ยินดังนั้น ม่านตาของหลินชีเยี่ยก็พลันหดเล็กลงเธอรู้ชื่อของเขาได้อย่างไร?ฮารูกิแนะนำตัวเขาว่า ‘อาซาบะ ชิจิยะ’ เท่านั้น ชื่อ ‘หลินชีเยี่ย’ เป็นชื่อที่ [ทาเคฮิเมะ] ไม่น่าจะรู้……หลินชีเยี่ยสลัดความคิดนั้นออกไปจากหัว ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง “ตกลง งั้นเริ่มกันเลย จะเล่นเกมเดิมไหมล่ะ?”“ไม่เอา เทียบแต้มเจ้าโกงได้” หญิงจิ้งจอกสาวส่ายหน้า “คราวนี้มาแข่งงัดข้อกันดีกว่า”ดวงตาของหลินชีเยี่ยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด [ทาเคฮิเมะ] น่าจะมองทะลุตัวตนของเขาได้ในระดับหนึ่ง เธอคงรู้แล้วว่าเขาใช้พลังจิตมองทะลุลูกเต๋าได้ จึงเปลี่ยนเกมมาเป็นการแข่งขันที่ใช้พละกำลังล้วนๆ แบบนี้“มีกติกาอะไรเป็นพิเศษไหม?” หลินชีเยี่ยเอ่ยถาม“ไม่มี กติกาง่ายๆ ผู้ใดข้อมือแตะพื้นก่อนผู้นั้นแพ้”หลินชีเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ตกลง”ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันบนเบาะรองนั่ง วางมือลงบนโต๊ะเตี้ย จับมือกันไว้แน่น สบตากันอย่างไม่ลดละ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวพลันเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างประหลาดฮารูกิลุกที่นั่งอยู่ข้างๆ หลินชีเยี่ยขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ แล้วถอยกรูดไปจนถึงประตู รักษาระยะห่างจา
