บทที่ 170 การแสดงที่ดี ควรค่าแก่การตบรางวัล
เย่ชิงอวี๋ขมวดคิ้วมุ่น
โดยปกติแล้วการขมวดคิ้วมักแสดงถึงความไม่พอใจหรือรำคาญใจ
ทว่าการขมวดคิ้วของเย่ชิงอวี๋ในยามนี้ กลับเป็นการแสดงออกถึงความตกตะลึง
สัตว์เลี้ยงที่เมิ่งฝานพกติดตัวไว้ ถึงกับเขมือบมารร้ายระดับหนิงตันผู้นั้นลงไปจริง ๆ หรือ?
นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
เดิมทีนางนึกว่าวันนี้ตนเองคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ตายอย่างไร้ที่กลบฝังเสียแล้ว
ต่อมานางสงสัยว่าเมิ่งฝานอาจเป็นยอดฝีมือระดับหนิงตันที่ซ่อนเร้นพลังไว้ จึงเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง
ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า สัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งเป็นฝ่ายพลิกสถานการณ์!
มันช่าง…
เหนือความคาดหมายเสียจริง!
“เมิ่งฝาน ท่านคงไม่ใช่ลูกนอกสมรสของท่านเจ้าสำนักหรอกนะ?” เย่ชิงอวี๋จ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาจับผิด
เป็นเพียงผู้บำเพ็ญระดับเทียนหยวนขั้นที่สองแท้ ๆ!
แต่วิชากระบี่ระดับนี้ อุปกรณ์ระดับนี้ ไพ่ตายระดับนี้…
เย่ชิงอวี๋รู้สึกว่ามีเพียงลูกนอกสมรสของท่านเจ้าสำนักเท่านั้น ถึงจะได้รับการดูแลที่เกินจริงขนาดนี้