างหายไปเหมือนภาพลวงตา ในที่สุดก็หายไปจากเชิงเขา ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนหลินชีเยี่ยที่เพิ่งออกมาจากบ้าน อุทานด้วยความแปลกใจ จึงหันกลับไปมองด้านหลังที่ว่างเปล่า ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย“พวกเขาซ่อนตัวเองแล้ว” อามามิยะ ฮารูกิไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้ “การตีดาบมากาตสึเป็นเรื่องใหญ่ สภาพแวดล้อมต้องปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ และ [คามิคาคุชิ] สามารถทำได้ แต่พวกเรามีป้ายหยกสองอันนี้ ตราบใดที่เข้าใกล้พวกเขาก็จะรู้ แล้วก็เปิดประตูให้พวกเรา”ป้ายหยก……เหมือนเป็นบัตรผ่านสินะ……หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างเข้าใจ“ช่วงครึ่งเดือนนี้ พอจะไปที่นั่นกับคุณได้ตามที่ตกลงกันไว้” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้น ไม่ลืมข้อตกลงกับอามามิยะ ฮารูกิ“ตอนนี้บอกได้หรือยังว่าคุณอยากไปที่ไหน?”อามามิยะ ฮารูกิพยักหน้า “ผมอยากไปสถานที่โบราณแห่งหนึ่ง”“สถานที่โบราณ?” หลินชีเยี่ยนึกถึงบางอย่าง “ที่เคยบอกว่าอาจารย์ของคุณไปกับยูริ โคกูเท็ตสึใช่ไหม?”“ใช่ ผมอยากไปดูสถานที่โบราณนั้นด้วยตัวเอง เพื่อสืบหาสาเหตุการตายของอาจารย์……นอกจากนี้ ยูริ โคกูเท็ตสึก็น่าจะได้รับโลหิตราชันจากที่นั่น ผมอยากไปสืบให้แน่ชัดว่าโลหิตราชันคืออะไรกันแน่”เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หลินชีเยี่ยก็เกิดความสนใจขึ้นมาถ้าเขาเดาไม่ผิด ตัวเขาเองก็เป็นผู้ครอบครองโลหิตราชัน เพียงแต่เขายังไม่เข้าใจว่า ‘โลหิตราชัน’ ที่ว่านั้นคืออะไร……การไปที่แห่งนั้นกับอามามิยะ ฮารูกิในครั้งนี้อาจไขปริศนาขอ
