“ต้าไป๋! ยืนดีๆ สิ ฉันกำลังพูดกับนายอยู่นะ!”ในตอนนี้ อาจูยืนเท้าสะเอวอยู่ เงยหน้ามองหมีขาวที่สูงกว่าถึงสามเท่า ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยความจริงจังหมีขาวยืนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งกอดเข่า พยายามทำตัวให้เล็กลงเพื่อไม่ให้คอของอาจูเคล็ด……“บอกกี่ครั้งแล้ว! ห้ามแอบกินปลาย่างในครัว! นายแอบกินแล้ว ฉันจะกิน……เอ๊ะ ไม่สิ ลุงเมอร์ลินกับคนอื่นๆ จะกินอะไรล่ะ? เดือนนี้นายแอบกินปลาย่างไปห้าตัวแล้วนะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะไล่นายไปอยู่แผนกรักษาความปลอดภัยแล้ว!”อาจูยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ กระโดดขึ้นตบเข่าหมีขาวหนึ่งที“ห้ามแอบกินอีก เข้าใจไหม!”“รับ……รับทราบครับ พี่ใหญ่อาจู”“อย่าเรียกว่าพี่ใหญ่! ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่า ข้างนอกต้องเรียกฉันว่าหัวหน้า!”“รับทราบครับ หัวหน้าอาจู”ร่างกายอันใหญ่โตของหมีขาวไม่สามารถสร้างความหวาดกลัวต่ออาจูผู้ตัวเล็กได้ ตอนนี้มันนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นราวกับเด็กน้อยที่ทำผิด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงสิ่งลี้ลับขั้นอนันต์ที่เคยโด่งดังในดินแดนหมอก บัดนี้กลับถูกเจ้านายตัวน้อย ‘กลั่นแกล้ง’ เพียงเพราะแอบกินปลาไปห้าตัว ทำให้มันอดครุ่นคิดไม่ได้ว่า แท้จริงแล้วมันมาทำงานที่นี่ทำไมกัน……“รู้แล้วก็ไปได้” อาจูหายโกรธแล้ว จึงโบกมือไล่หมีขาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หันหลังเดินออกจากครัวไป จึงบังเอิญเจอกับหลินชีเยี่ยที่เดินเข้ามาพอดีเมื่อเห็นอีกฝ่าย ร่างกายของมันก็สั่นเทิ้ม ร
