หล้าผลไม้อีกสองไห เขานั่งลงตรงข้ามกับซุนหงอคง วางไหหนึ่งไว้เบื้องหน้า“พี่ลิง ครั้งนี้ผมมาเพื่อขอบคุณคุณ” หลินชีเยี่ยยิ้มพลางเอ่ย “ขอบคุณ [เมฆพลิกกาย] ของคุณ ผมถึงบินไปหาคนคนนั้นได้……”ลิงโบราณที่นั่งอยู่เบื้องหน้าสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาคู่นั้นค่อยๆ เปิดขึ้น จ้องมองหลินชีเยี่ยริมฝีปากแห้งผากเผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ“คน……ช่วยได้หรือไม่?”หลินชีเยี่ยชะงัก “ไม่ได้……แต่ว่า ยังมีความหวังอยู่ริบหรี่”ลิงโบราณเงียบไปครู่หนึ่ง “อย่างนั้นก็ดีแล้ว”“ใช่ อย่างน้อยผมก็ได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว”หลินชีเยี่ยยิ้มพลางยกไหเหล้าผลไม้ในมือขึ้น ชนกับไหเหล้าผลไม้เบื้องหน้าลิงโบราณเบาๆ “พี่ลิง ดื่มเหล้ากัน!”ลิงโบราณมองไหเหล้าตรงหน้าอย่างลังเล ก่อนจะยื่นมือหยิบขึ้นมา ยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดดวงตาของหลินชีเยี่ยเปล่งประกาย“พี่ลิง ไม่ใช่ว่าคนในพุทธศาสนาห้ามดื่มเหล้าเหรอ?” เขาถามอย่างไม่ทันคิด“พุทธศาสนา?” ลิงโบราณหัวเราะเยาะ “เกี่ยวอะไรกับข้า?”“คุณไม่ใช่ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วหรอกเหรอ?”ลิงโบราณจ้องมองไหเหล้าที่ว่างเปล่าในมือ ก่อนจะก้มหน้ามองจีวรที่เปล่งประกายพุทธรัศมีบนร่างกาย ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย“ไต๋เสี่ยฮุดโจ้ว……” เสียงพึมพำดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอ “ไร้ค่าสิ้นดี”สิ้นเสียง เขาก็วางไหเหล้าในมือลงกับโต๊ะอย่างแรง มองหน้าหลินชีเยี่ยด้วยแววตาเรียบเฉย “เจ้าหนู เหล้านี่มันจืดชืดนัก… คราวหน้าเอาที่แรงก
