ว่านี้มาให้ข้า”“ได้ครับ” หลินชีเยี่ยตอบรับทันที “แต่ว่า……เหล้าแรงๆ ของที่นี่ล้วนบรรจุในไหใหญ่ ประตูห้องนี้แคบไป เกรงว่าจะยกเข้ามาไม่ได้”เขาชี้มือไปที่ประตูห้องอย่างสุภาพลิงโบราณขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองสำรวจประตูห้องที่คับแคบ ก่อนจะเอ่ยขึ้น“เช่นนั้นก็วางไว้หน้าประตู ข้าจะออกไปดื่มเอง”“ได้เลยครับ”หลินชีเยี่ยยิ้มรับอย่างยินดีในที่สุดแผนการหลอกล่อซุนหงอคงให้ออกจากห้องก็สำเร็จตราบใดที่เขาสามารถสื่อสารและยอมออกมาข้างนอกได้ หลินชีเยี่ยก็มั่นใจว่าจะต้องรักษาเขาให้หายได้อย่างแน่นอนเด็กหนุ่มถือไหเหล้าเปล่าสองใบ เดินออกจากห้องไป แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขากลับชะงักฝีเท้า“พี่ลิง” หลินชีเยี่ยในชุดกาวน์สีขาวสะอาดเอ่ยเรียก พร้อมกับหันมามองลิงโบราณด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ถ้าอยากฉีกจีวรผืนนี้ แค่ดื่มเหล้า……คงไม่พอ”สิ้นเสียง เขาก็เดินออกไปพร้อมกับปิดประตู ห้องพักกลับสู่ความมืดมิดอีกครั้งในความมืด ดวงตาอันลึกล้ำและไร้ชีวิตชีวาของลิงโบราณพลันเกิดระลอกคลื่นขึ้นเล็กน้อย……หลินชีเยี่ยออกมาจากห้องผู้ป่วย พลางถอนหายด้วยความโล่งอกหลังจากการพบปะซุนหงอคงทั้งสองครั้ง หลินชีเยี่ยก็พอจะเดาสถานการณ์ของอีกฝ่ายได้แล้วจากคำพูดของเขา จะเห็นได้ว่าเขาไม่ยอมรับตัวตนของตัวเองในฐานะไต๋เสี่ยฮุดโจ้ว และตัวเขาก็เหมือนกับหลินชีเยี่ย ในส่วนลึกของจิตใจ ดูเหมือนจะมีความรู้สึกผิดอย่างมาก น่าจะมีคนสำคัญคนหนึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาเขา ทำให
