อยกิโลเมตร”เมื่อได้ยินคำอธิบายนี้ อู๋เซียงหนานก็ครุ่นคิดเจียหลานอดรนทนไม่ได้จึงเอ่ยถาม “ผู้บัญชาการจั่ว คุณบอกว่าพบตำแหน่งของพวกเขาแล้ว เป็นเรื่องจริงหรือคะ?”ดวงตาของเจียหลานฉายแววกระวนกระวายและตื่นเต้นย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน บนท้องทะเลที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนา หลังจากที่ถูกร่างผมขาวนั้นโจมตี เธอก็ตกลงไปในน่านน้ำที่ไม่คุ้นเคยเวลาของตัวเจียหลานหยุดนิ่ง ไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาภายนอก ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ตกอยู่ในสภาวะหยุดเวลาเหมือนกับสมาชิกคนอื่นๆ บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่คนผู้นั้นจงใจแยกเธอออกจากสมาชิกคนอื่นๆโชคดีที่เธอมีพลัง [อมตะ] ปกป้อง แม้จะไม่หายใจ ไม่กินไม่ดื่มอยู่ใต้ท้องทะเลก็ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต เธอล่องลอยอยู่ในทะเลสิบกว่าวัน ในที่สุดก็ขึ้นฝั่งบนเกาะแห่งหนึ่งในม่านหมอกหนา เธอไม่สามารถแยกแยะทิศทางได้ สิ่งที่ทำได้คือใช้ทรัพยากรอันจำกัดบนเกาะสร้างเรือลำเล็กแล้วล่องลอยไปในหมอกเพียงลำพังการล่องลอยนี้ดำเนินไปสองปีเต็มสองปีที่ผ่านมา เธอเหยียบย่างเกาะน้อยใหญ่และผืนทะเลนับครั้งไม่ถ้วน สังหารสิ่งลี้ลับที่ปรากฏกายท่ามกลางม่านหมอกนับไม่ถ้วนด้วยสองมือ และก็ถูกสิ่งลี้ลับที่แข็งแกร่งกว่าเอาชนะมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน จนร่วงหล่นสู่ผืนทะเลอันเย็นเยียบอีกครั้งแล้วครั้งเล่า…ระหว่างทาง เธอเคยพบแผ่นดินใหญ่ แต่นั่นไม่ใช่ต้าเซี่ยที่เธอโหยหา หากแต่เป็นดินแดนแปลกหน้าที่ล่มสลายกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว
