เอกสารบางส่วนที่พบในซากปรักหักพังล้วนเป็นตัวอักษรแปลกตาคล้ายตัวหนอน เจียหลานรู้สึกคุ้นเคยกับตัวอักษรเหล่านี้อย่างประหลาด เพราะในสมัยราชวงศ์ฮั่น เธอเคยเห็นจดหมายจากประเทศเล็กๆในพื้นที่ห่างไกลที่ส่งมายังวังหลวง หากจำไม่ผิด ประเทศนั้นน่าจะชื่อว่า วิมานโซชอนเจียหลานพยายามนึกถึงตำแหน่งของประเทศเล็กๆ นั้นจากแผนที่ที่เคยเห็นในสมัยราชวงศ์ฮั่น กำหนดทิศทางคร่าวๆ แล้วล่องเรือออกสู่ทะเลอีกครั้งในที่สุด เมื่อสองเดือนก่อน เธอก็เข้าสู่อาณาเขตของต้าเซี่ยสองปีที่ผ่านมา สำหรับเธอแล้ว ความเหงาและความสับสนไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด เธอเคยนอนหลับใหลอยู่ในโลงศพเพียงลำพังมาแล้วสองพันปี เมื่อเทียบกันแล้ว สองปีเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น……แต่เธอกลับรู้สึกทรมานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนบางที อาจเป็นเพราะคนที่เธอห่วงใยยังคงไม่รู้ชะตากรรม ความเร่งรีบและความกังวลในใจท่ามกลางม่านหมอกอันกว้างใหญ่ กลับกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเสียสิ้นเธอไม่รู้ว่าตลอดสองปีที่ผ่านมา เธอหักไม้พายไปแล้วกี่อัน ใช้ใบเรือไปกี่ผืน นั่งจนเรือพังไปแล้วกี่ลำ……เพียงเพื่อที่จะได้กลับไปอยู่เคียงข้างเขาให้เร็วที่สุด ทว่าความจริงกลับทำให้เธอต้องพบกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีใครรู้ว่าในสองปีนี้ เธอร้องไห้อยู่บนเรือเพียงลำพังมาแล้วกี่ครั้ง ตะโกนด้วยความโกรธและไร้ซึ่งจุดหมายปลายทางใส่สิ่งลี้ลับที่แข็งแกร่งกี่ครั้ง จมดิ่งสู่ก้นทะเลอันมืดมิ
