ในที่สุดยูรินะก็ตัดสินใจกลับโตเกียวพร้อมกับคาเซมัตสึริ ทาคุยะก่อนจากไป ยูรินะยังได้ชวนหลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิให้กลับไปด้วยกัน แต่หลินชีเยี่ยยังต้องไปซ่อมดาบ[ตัดขาว] จึงไม่ได้ไปด้วย อามามิยะ ฮารูกิก็เช่นกันแม้จะรู้สึกกังวลที่ปล่อยให้ยูรินะไปโตเกียวคนเดียว แต่หลินชีเยี่ยก็คิดว่าตอนนี้เธอเป็นเจ้าของดาบ [ชิสึรุ] ทั้งยังมีคุณย่าสึรุอยู่ข้างๆ ก็น่าจะรับมือกับสถานการณ์ส่วนใหญ่ได้ จึงวางใจเช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถของตระกูลคาเซมัตสึริก็มาถึงด้านล่างของตึกของแก๊งเงามรณะอีกครั้งยูรินะสวมชุดกิโมโนลายดอกซากุระสีดำเก่าๆ ตัวนั้น รวบผมขึ้นด้วยปิ่นปักผมรูปดอกซากุระสีชมพูอ่อน เหน็บดาบ [ชิสึรุ] สีขาวไว้ที่เอว ยืนอยู่หน้าคนของตระกูลคาเซมัตสึริ แล้วโค้งคำนับหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ อย่างลึกซึ้งหลินชีเยี่ยมองดูคนของตระกูลคาเซมัตสึริที่โค้งคำนับตามหลังเธอ รู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้างเด็กสาวผู้อ่อนแอที่เคยซ่อนตัวอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ที่โยโกฮาม่า บัดนี้ได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้แล้ว เธอเป็นเด็กเฉลียวฉลาด สิ่งที่ขาดไปก็แค่การฝึกฝนและประสบการณ์เท่านั้น“พี่ชิจิยะ ถ้าพวกพี่จัดการธุระเสร็จแล้ว ต้องมาหาฉันที่โตเกียวนะคะ!”ยูรินะโบกมือลาหลินชีเยี่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วหมุนตัวเข้าไปนั่งในรถ ทาคุยะช่วยปิดประตูให้เธอ แล้วเข้าไปนั่งอีกด้านหนึ่งรถสิบกว่าคันติดเครื่องพร้อมกัน เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ
