มงแล้วนั่งรออยู่เงียบๆไม่กี่นาทีต่อมา ชายหนุ่มรูปงามในชุดกิโมโนสีดำ สวมรองเท้าเกี๊ยะ เดินเชิดหน้าเข้ามาจากประตู สายตาเย็นชาสำรวจไปรอบร้านน้ำชา แล้วเดินมานั่งลงตรงข้ามกับหลินชีเยี่ยอย่างช้าๆ“คุณมาสายกว่าเวลานัดสองวัน” เขาพูดอย่างใจเย็นมุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุกเล็กน้อย เสียงดังขึ้นนิดหน่อย “ขอโทษทีนะ คุณอามามิยะ ฮารูกิ โฮสต์มือใหม่ ดาวรุ่งพุ่งแรงแห่งวงการ นักฆ่าแม่ม่ายแห่งต้นไม้ราตรีคลับในโดทงโบริ โอซาก้า”อามามิยะ ฮารูกิ “……”มุมปากของเขากระตุกอย่างแรง คว้าข้อมือของหลินชีเยี่ย แล้วพูดเสียงต่ำว่า “นี่! คุณพูดอะไรน่ะ! ไปกัน เราออกไปคุยข้างนอก!”อามามิยะ ฮารูกิลากเขาออกไปข้างนอก ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของลูกค้าหลายคน“ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้?”“อามามิยะ” หลินชีเยี่ยพูดอย่างเนิบช้า “เป็นคนก็ไม่ควรลืมรากเหง้า นี่ก็เป็นงานสุจริต พูดตรงๆ เราก็หาเงินได้เยอะที่ต้นไม้ราตรีคลับ ทำไมถึงไม่ยอมรับตัวเองล่ะ?”“อาซาบะ…” อามามิยะ ฮารูกิสูดหายใจลึก “ได้รอก่อนเถอะ เมื่อไหร่ที่ผมได้โอกาส ผมก็จะเอ่ยเรื่องที่คุณเป็นโฮสต์ต่อหน้าคนอื่น”“ตามสบาย”อามามิยะ ฮารูกิหยิบสัญลักษณ์ของช่างตีดาบออกมา “ถ้าไม่มีสิ่งนี้ คุณคงหาบ้านของเขาไม่เจอแน่”หลินชีเยี่ยพลิกสัญลักษณ์ไปมา พิจารณาอย่างละเอียดครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง “ที่แท้ คุณกลับมาก็เพื่อเอาของสิ่งนี้สินะ?”“ไม่งั้นคุณคิดว่าผมจะว่างขนาดนั้น
