อด ไม่เคยไปเหยียบที่โตเกียว ไม่เคยพบหน้าคุณตาคนนี้เลย พูดตามตรง ในใจของเธอจึงไม่ได้รู้สึกผูกพันธ์อะไรกับเขาเลยเธอเกือบจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป“ขอเวลาฉันคิดสักพัก” ยูรินะกอด [ชิสึรุ] แน่นมอง คาเซมัตสึริ ทาคุยะ พูดด้วยสีหน้าจริงจังทาคุยะสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงน่ารักตรงหน้า และตระหนักได้ว่าเธอคือยูรินะที่เขาตามหามาตลอด เมื่อได้คำตอบที่ต้องการแล้ว เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเสิ่นชิงจู่ที่ยืนอยู่ข้างๆในมุมมองของเขา ยูรินะถูกลักพาตัวมาโดยบอสใหญ่ ดังนั้นการจะปล่อยเธอไปหรือไม่นั้นจึงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเสิ่นชิงจู่“ถ้าเธอเต็มใจไปกับพวกคุณ ผมก็ไม่มีปัญหาอะไร” เสิ่นชิงจู่กล่าวหลังจากฟังที่หลินชีเยี่ยแปลทาคุยะพยักหน้ารับ “เข้าใจแล้ว ช่วงนี้พวกเราจะอยู่ที่โอซาก้า นี่คือนามบัตรของผม ถ้าเธอตัดสินใจได้แล้ว โทรหาผมได้เลย”ทาคุยะหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้สมาชิกแก๊งเงามรณะที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อนำไปส่งต่อให้กับยูรินะต่อมา คน ของตระกูล คาเซมัตสึริ ก็กลับขึ้นรถ ภายใต้สายตา ของแก๊งเงามรณะ รถเคลื่อนออกจากตึกอย่างช้าๆหลินชีเยี่ยและยูรินะกลับมาที่ห้อง ยูรินะนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว เหม่อมองนามบัตรที่วางอยู่บนตัก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรหลินชีเยี่ยเดินไปข้างๆ เธอ แล้วถาม “อยากไปไหม?”“ไม่อยาก” ยูรินะส่ายหัว“งั้นก็ไม่ต้องไป ไม่มีใครบังค
