ณ สถานที่แห่งหนึ่งในโตเกียวนกกระดาษจำนวนหนึ่งบินออกมาจากตรอกแคบ พวกมันรวมตัวและพับอย่างรวดเร็ว กลายร่างเป็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำ“แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!” ยูริ โคกูเท็ตสึ พิงกำแพงอย่างอ่อนล้า ก้มตัวลงไออย่างหนัก ทุกครั้งที่ไอ เลือดสีดำข้นก็กระเด็นออกมา เปรอะเปื้อนพื้นเบื้องล่างใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือดการต้องรับมือกับผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ถึงสี่คนเพียงลำพัง บาดแผลที่เขาได้รับสาหัสยิ่งกว่าที่เห็นภายนอกนักบาดแผลภายนอกยังพอรักษาได้ แต่ ‘ภัยพิบัติโรค’ ที่ฝังอยู่ในร่างกายเขานั้นเป็นภัยร้ายที่บั่นทอนอย่างรุนแรง ยากที่จะเยียวยาหลังจากไอจนพอ เขาพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ยกมือปาดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะเดินโซเซไปยังปากตรอก ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่ที่ปลายตรอก อีกฟากฝั่งของกำแพง มีเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อคลุมผ่าตัดสีเขียวเข้ม ยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัว ผมสีขาวหิมะยาวสลวยดุจน้ำตก ทิ้งตัวลงมาจนถึงพื้น ดวงตารูปดาวสิบแฉกกวาดมองไปรอบๆ อย่างสนใจใคร่รู้ ดื่มด่ำกับทุกสิ่งรอบตัวเด็กคนนี้……สูงกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก?ยูริ โคกูเท็ตสึแอบประเมินเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเงียบๆ แต่เมื่อเห็นรูปร่างที่ผอมบางและใบหน้าซีดเซียวของอีกฝ่าย หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมานั่นคือลูกชายของเขากับคาเซมัตสึริ อากิโกะ น้องชายของยูรินะ……ยูริ ทากิชิโระเขารอคอยวันที่จะได้พบหน้าอีกฝ่ายมาถึงสิบสามปีและในที่สุด วันนี้ก็มาถึง
