หัวใจของยูริ โคกูเท็ตสึเต้นระรัว ริมฝีปากขยับเล็กน้อย คล้ายจะเอ่ยคำทักทาย “ว่าไง เจ้าหนู ฉันคือพ่อของนายกลับบ้านกับฉันเถอะ……”ทว่า เท้าที่ก้าวออกไปกลับหยุดชะงักกลางคัน……เขาลังเลสำหรับเขา ยูริ ทากิชิโระ คือลูกชายที่เขาเฝ้าตามหามานาน แต่สำหรับยูริ ทากิชิโระ เขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าผู้ทอดทิ้งให้เขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์นานถึงสิบสามปี……ถ้าเขาบุ่มบ่ามเดินเข้าไปหา บอกว่าตัวเองเป็นพ่อของเด็กคนนี้ แล้วขอให้กลับบ้านด้วยกัน เด็กคนนั้นจะยอมไปกับเขาง่ายๆ หรือ?คงเป็นไปไม่ได้……แม้แต่สถานะพ่อ ก็อาจไม่เพียงพอที่จะทำให้เด็กคนนี้รู้สึกดีใจ กระทั่งอาจสร้างความเกลียดชังก็เป็นได้ในช่วงเวลานั้น ความคิดมากมายตีรวนอยู่ในหัวของยูริ โคกูเท็ตสึ ความรู้สึกผิดและการตำหนิตัวเองกัดกินจิตใจของเขาไม่หยุด เขาเริ่มสงสัยว่าสำหรับยูริ ทากิชิโระแล้ว ตัวเองมีคุณสมบัติพอที่จะอ้างตัวเป็นพ่อหรือไม่ดังนั้น เขาจึงวางมือลงบนด้ามดาบ“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ?”ยูริ ทากิชิโระหันศีรษะไปทางตรอกที่ยูริ โคกูเท็ตสึซ่อนตัวอยู่ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยครู่ต่อมา ร่างของชายคนหนึ่งก็ค่อยๆ เดินออกมาชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มดูสะอาดเรียบร้อย ที่อกเสื้อประดับด้วยดอกกุหลาบสีแดงสด ใบหน้าหล่อเหลาเกินคนทั่วไป เขายิ้มและเดินตรงไปหายูริ ทากิชิโระ ก่อนจะหยุดลงยูริ ทากิชิโระมองคนแปลกหน้าตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย“คุณเป็นใคร?”“ขอแน
