ะนำตัวครับ” ชายคนนั้นโค้งตัวอย่างสุภาพ มองเข้าไปในดวงตาของยูริทากิชิโระ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ผมชื่อเคียวซูเกะ เป็นโฮสต์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่น”“โฮสต์?” ยูริ ทากิชิโระทำสีหน้าไม่เข้าใจ “นั่นมันอะไร?”“ก็เหมือนกับคนที่คอยพูดคุย ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนกับลูกค้า คอยช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขาน่ะ”“คุณช่วยแก้ปัญหาให้คนอื่นได้เหรอ?” ยูริ ทากิชิโระเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นดีใจ “งั้นคุณรู้จักอากิฮาบาระไหม? พาผมไปหน่อยได้หรือเปล่า?”เคียวซูเกะชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากว้างขึ้น“ได้สิ ยินดีเลยครับ”ใบหน้าซีดขาวของยูริ ทากิชิโระมีรอยยิ้มปรากฏ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อยู่ๆ ก็หยุดชะงัก“นี่ลุง……”“มีอะไรเหรอ”ยูริ ทากิชิโระชี้ไปที่ความว่างเปล่าเหนือศีรษะของลุงเคียวซูเกะ “แถบเลือดของคุณ ดูเหมือนจะหมดแล้วนะ……”……โอซาก้าหลินชีเยี่ย ฮารูกิ และยูรินะ ยืนเครียดอยู่ข้างหน้าต่าง มองท้องฟ้าที่ค่อยๆ สว่างขึ้น คิ้วขมวดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลติ๊ง!หน้าจอโทรศัพท์ของฮารูกิ สว่างขึ้น เสียงข้อความดังก้องในห้องฮารูกิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอนหายใจยาว……“เป็นไงบ้าง? พ่อของฉันเป็นยังไงบ้าง?!” ยูรินะถามอย่างร้อนใจ“ไม่ต้องกังวล เขาไม่เป็นไร แล้วก็หาน้องชายของเธอเจอแล้ว” ฮารูกิตอบ “แต่ว่า เขาต้องพาน้องชายเธอไปที่อื่นก่อน ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่”“เฮ้อ!”ยูรินะทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบเตียง ยก
