ดินแดนศักดิ์สิทธิ์[ชิงอวี๋ ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว]เจียงเอ่อร์ในชุดยูกาตะสีฟ้าครามลอยมาข้างๆ อันชิงอวี๋ ก่อนจะนั่งลงพร้อมรอยยิ้ม เสียงของเธอส่งผ่านหูฟังบลูทูธของอันชิงอวี๋อย่างชัดเจน“พวกเขาไม่สามารถเจาะระบบป้องกันอัตโนมัติได้ก็ต้องถอยกลับไปอยู่แล้ว” อันชิงอวี๋วางหมากลงบนกระดานพลางพูดด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าเกมนี้ ฉันจะเป็นฝ่ายชนะ……”[ต่อไปนี้ จานบินลำใหญ่นี้ก็จะใช้แซ่อันแล้วสินะ]“หืม? ไม่ใช่แซ่เจียงเหรอ?”[ก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ ยังไงซะคนแซ่เจียงก็ต้องเชื่อฟังคนแซ่อันอยู่ดี]ได้ฟังประโยคนั้น อันชิงอวี๋ก็หัวเราะออกมาเบาๆครู่ต่อมา เขาลุกขึ้นปัดฝุ่นบนตัว ก่อนจะเดินไปทางเขตคุมขัง“ไปกันเถอะ ไปรับตัวโจรเฉาออกมาได้แล้ว สิ่งที่สัญญากับเขา……ฉันก็ทำสำเร็จแล้ว”[ตกลง]ทั้งสองเดินมาถึงหน้าห้องขังของเฉาเยวียน เจียงเอ่อร์เพียงแค่โบกมือเบาๆ ประตูห้องขังที่หนาทึบก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ แสงสว่างจากทางเดินส่องเข้าไปในห้องขังอันมืดมิด ส่องให้เห็นใบหน้าของเฉาเยวียนคนหลังรู้สึกไม่คุ้นชินกับแสงที่สาดส่องเข้ามาอย่างกะทันหัน เขาหรี่ตามองออกไปนอกประตู เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยของคนทั้งสองก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่ใช่ว่าต้องใช้เวลาสามวันหรอกเหรอ?”“ฉันชอบเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้ก่อน สามวันเป็นการประเมินแบบระมัดระวัง”อันชิงอวี๋ยิ้มแล้วเดินเข้าไปในห้องขัง หยิบมีดผ่าตัดส
