เป็นผู้ส่งสารจากเทพเจ้านั่นจะเป็นจริงหรือเท็จ ฉันไม่แยแส” ยูริ โคกูเท็ตสึจับด้ามดาบที่เอว ค่อยๆ เอ่ยอย่างหนักแน่น “วันนี้ ฉันต้องพาลูกชายของฉันกลับไปให้ได้”“ปากดีเสียจริง!”ตูม!ทั้งห้าร่างปะทะกันบนพื้นดินที่รกร้าง คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวกวาดล้างทุกสิ่งรอบข้างให้กลายเป็นผุยผงในพริบตา!……โอซาก้าตึกใหญ่ของแก๊งเงามรณะหลินชีเยี่ยยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ มองจอภาพที่กะพริบอยู่ทั่วเมืองเบื้องล่าง บนหน้าจอเต็มไปด้วยประกาศจับระดับ ‘อัครมาร’ ของยูริ โคกูเท็ตสึ แสงสีแดงเลือดครอบคลุมเกือบครึ่งท้องฟ้า“ดูเหมือนว่าทางนั้นจะเริ่มต่อสู้กันแล้ว” อามามิยะ ฮารูกิเดินมาข้างเขา“ใช่ นับรวมผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์สามคนที่พวกเราจัดการไปแล้ว ลุงเคียวซูเกะคงต้องเผชิญหน้ากับผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์อีกสี่คน……”“ถึงเขาจะมีดาบมากาตสึสี่เล่ม ก็ไม่แน่ว่าจะชนะได้” ดวงตาของอามามิยะ ฮารูกิฉายแววกังวล “ถึงอย่างไรก็สองมือย่อมสู้สี่มือไม่ได้ ต่อให้เขาแข็งแกร่งแค่ไหนก็มีแค่คนเดียว”“ทำไมคุณไม่ไปกับเขาล่ะ? การทำลายดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นเป้าหมายของคุณเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”“ผมก็อยากไปกับเขานะ……” อามามิยะ ฮารูกิถอนหายใจ “เมื่อคืนผมบอกเขาว่า ถ้าไม่ให้ผมไปด้วย ผมก็จะไม่ให้ยืมดาบ [อาเมะคูซูเระ]……”“แล้วยังไงต่อ?”“แล้วเขาก็ใช้มายากลสับเปลี่ยนดาบ [อาเมะคูซูเระ] ของผม พอรู้ตัวอีกที ในมือก็เหลือแค่ไม้นวดแป้งอันเดียว”หลินชีเยี่ยอดพูดไม่ได้
