“เขาเป็นผู้อาวุโสของคุณ ไม่อยากให้คุณไปเสี่ยงอันตรายด้วยก็เป็นเรื่องปกติ”“ว่าแต่ คุณมีวิธีเรียกดาบพวกนั้นกลับมาจากระยะไกลจริงๆ เหรอ?” อามามิยะ ฮารูกิถามอย่างสงสัย “ถ้าดาบทั้งสี่เล่มตกไปอยู่ในมือของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ พวกเราเจ้าของดาบมากาตสึก็คงจะเสียเปรียบล่ะนะ”“ไม่ต้องกังวลไป ผมทิ้งอักขระเวทย์ไว้บนดาบทั้งสี่เล่มแล้ว พอถึงเวลาที่ตกลงกับลุงเคียวซูเกะไว้ ผมก็จะเรียกมันกลับมาได้” หลินชีเยี่ยพูดอย่างมั่นใจเมื่อคืนก่อนออกเดินทาง ลุงเคียวซูเกะได้ขอให้เขาทิ้งอักขระอัญเชิญไว้บนดาบทั้งสี่เล่ม เผื่อว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ดาบพวกนี้จะได้ไม่ตกไปอยู่ในมือของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ และกำหนดเวลาของข้อตกลงนี้คือ แปดโมงเช้าวันพรุ่งนี้หากลุงเคียวซูเกะทำสำเร็จ ช่วยลูกชายกลับมาได้ เขาก็จะต้องติดต่อกับหลินชีเยี่ยได้ก่อนแปดโมงเช้าวันพรุ่งนี้“หืม?” ทันใดนั้น เด็กหนุ่มก็เหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่าง เขามองไปที่หน้าต่างบานใหญ่อย่างสงสัย“มีอะไรเหรอ?”“เมื่อกี้ คุณเห็นอะไรบางอย่างแวบผ่านไปในเงาสะท้อนหรือเปล่า?” หลินชีเยี่ยถามอย่างไม่แน่ใจนักอามามิยะ ฮารูกิหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ตรงหน้า บนกระจกสะท้อนเงาของพวกเขา มันว่างเปล่า ไม่มีอะไรผิดปกติ“ไม่มีนะ คุณตาฝาดหรือเปล่า?” อามามิยะ ฮารูกิถามหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหน้าต่างบานใหญ่ราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง…………ดินแดนศักดิ์สิทธิ์“เจียงเอ่อร์
