“อ๊าก!”เสียงกรีดร้องดังขึ้น ขณะที่เครื่องเล่นดรอปทาวเวอร์ร่วงลงมาจากที่สูงไม่กี่นาทีต่อมา ลุงเคียวซูเกะก็จูงมือยูรินะเดินออกมาจากเครื่องเล่นอย่างช้าๆหลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิยังคงยืนรออยู่ด้านข้างแม้ว่าก่อนหน้านี้ ยูรินะจะชวนพวกเขาทั้งสองคนไปเล่นดรอปทาวเวอร์ด้วยกัน แต่หลินชีเยี่ยก็ไม่คิดจะไป เขาเคยขี่มังกรและก้อนเมฆวิเศษมาแล้ว ดรอปทาวเวอร์ที่สูงแค่นี้ ไม่ทำให้เขารู้สึกอะไรเลย หากขึ้นไปแล้วคนอื่นกรีดร้องกัน แต่เขากลับนิ่งเฉย ไม่แสดงอาการอะไร ก็คงจะทำให้บรรยากาศเสียไปพอสมควรอีกอย่าง ตอนนี้เป็นเวลาที่พ่อลูกได้อยู่ด้วยกัน เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปแทรกแซง“เอาล่ะ เล่นเครื่องเล่นสุดท้ายเสร็จแล้ว เรากลับกันเถอะนะ” ลุงเคียวซูเกะจูงมือยูรินะพร้อมกับรอยยิ้มทว่ายูรินะกลับก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร“ยูรินะจัง?”“อืม… อ้อ……” เด็กหญิงได้สติกลับมา เงยหน้าขึ้นฝืนยิ้ม “ฉัน… ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”เมื่อเห็นยูรินะที่วิ่งไปทางห้องน้ำ หลินชีเยี่ยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยประมาณสิบนาทีต่อมา ยูรินะก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอก้มหน้าลง ดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง“เป็นอะไรหรือเปล่า ยูรินะจัง?” ลุงเคียวซูเกะถามอย่างสงสัย“ไม่มีอะไรค่ะ” ยูรินะฝืนยิ้ม “เรากลับกันเถอะค่ะ”ทุกคนเดินไปตามถนนสีรุ้งของสวนสนุก มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ บรรยากาศระหว่างทางดูจะหนักอึ้งไปบ้าง ยูรินะแทบไม่พูดอะไรเลย แม้ว่าลุงเคียวซูเกะจะพยายามชวนคุยก็ตาม เธอก็แค่ตอบ
