“ปะป๊า!”ยูรินะสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจถี่ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเธอฝันร้าย…ยูรินะหันไปมองข้างเตียง ที่ที่ลุงเคียวซูเกะเคยนอนนั้นว่างเปล่า ผ้าห่มถูกพับเรียบร้อย ดูเหมือนเขาจะออกไปนานแล้วยูรินะงุนงงไปชั่วครู่ กำลังจะลงจากเตียง แต่นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงเริ่มค้นหาบนเตียงไม่มี……[ชิสึรุ] หายไปแล้ว‘ปะป๊าเอาไปเหรอ?’ยูรินะนึกถึงฝันร้ายที่เพิ่งฝันไป เม้มริมฝีปากแน่น รีบลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ววิ่งออกไปนอกห้อง!เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปยังหน้าประตูห้องของชีเยี่ย เคาะประตูรัว ดวงตากลมโตเริ่มแดงก่ำ“พี่ชิจิยะ! พี่ชิจิยะ!”“หืม? ยูรินะจัง ตื่นเช้าจังเลย”ประตูยังไม่ทันเปิด ยูรินะก็ได้ยินเสียงหวานใสดังมาจากไม่ไกล เธอชะงักเล็กน้อย หันไปมอง เห็นลุงเคียวซูเกะถือถาดอาหารเช้ามายืนอยู่ข้างๆ เธอ เขากำลังมองเธอด้วยสีหน้างุนงง“ปะ… ป๊า……”ยูรินะยืนนิ่งอยู่กับที่แกร๊ก!ในตอนนั้นเอง ประตูห้องถูกเปิดออก เผยให้เห็นชิจิยะที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขามองยูรินะกับลุงเคียวซูเกะด้วยสีหน้างุนงง ก่อนเอ่ยถามว่า“เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรเหรอ?”ยังไม่ทันที่ลุงเคียวซูเกะจะทันได้เอ่ยตอบ ยูรินะก็พุ่งเข้าไปกอดลุงเคียวซูเกะแน่น เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย“ปะป๊า… เมื่อคืนหนูฝันร้าย หนูนึกว่าพ่อจะจากหนูไปเงียบๆ ป๊าไม่ต้องไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์นะ ได้ไหมคะ?”ลุงเคียวซูเกะมองยูรินะอย่างงุนงง ครู่หน
