ง!”“พี่ชิจิยะ หนูอยากไปนั่งชิงช้าสวรรค์ค่ะ!”“รถไฟเหาะ! รถไฟเหาะ!”“บ้านผีสิง? ปะป๊าคะ ถ้าเข้าไปในนั้น หนูชักดาบชิสึรุออกมาป้องกันตัวได้ไหมคะ?”ยูรินะมองดูเครื่องเล่นมากมายตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น จนตาแทบถลน แล้วพูดออกมาว่า“หนูอยากเล่นบ้านผีสิงจังเลยค่ะ ปะป๊าไปเล่นเป็นเพื่อนหนูหน่อย”ลุงเคียวซูเกะยิ้มมุมปาก ส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่ได้หรอกยูรินะจัง พ่อไม่กล้าเข้าไปในบ้านผีสิงหรอกนะ ถึงยังไงพ่อก็ไม่ใช่หน่วยปราบผีนี่……”“ก็ได้ค่ะ……”ถึงแม้จะถูกปฏิเสธ ยูรินะก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง เธอเข้ามาในสวนสนุกแล้ว ในที่สุดก็ได้กลับมาเป็นเด็กในวัยของเธออีกครั้ง เธอตื่นเต้นยืนอยู่หน้าเครื่องเล่นแต่ละอัน ลากหลินชีเยี่ยกับคนอื่นๆ ไปเล่นเครื่องเล่นกับเธอทีละอย่างๆ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องไปทั่วสวนสนุก……ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภายในห้องขังที่มืดมิดและเย็นเยียบ ประตูห้องขังค่อยๆ เลื่อนเปิดออก แสงไฟสีขาวซีดสองข้างทางสาดส่องเข้ามา ขับไล่ความมืดออกไปบางส่วน ตรงกลางห้องขัง มีร่างหนึ่งถูกจองจำไว้กลางเวหา โซ่จำนวนมากพันธนาการร่างของเขา แผ่รังสีประหลาดออกมาเฉาเยวียนที่ถูกจองจำอยู่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากการเปิดประตู เขาขมวดคิ้ว ลืมตาขึ้นเล็กน้อย พูดเป็นภาษาญี่ปุ่นที่ไม่คล่องนักด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า“มีอะไร? การพิพากษาประหารชีวิตของฉันถูกเลื่อนขึ้นมางั้นเหรอ?”“ไม่ใช่หรอก การพิพากษาประหารชีวิตของนายไม่ได้ถูกเลื่อนขึ้นมา
