แต่การไถ่บาปของนายถูกเลื่อนขึ้นมาต่างหาก”ประโยคนี้ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่น แต่เป็นภาษาจีนมาตรฐานเมื่อได้ยินประโยคนี้ เฉาเยวียนที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่พลันตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาเบิกตากว้างมองไปข้างหน้า ม่านตาหดเล็กลงทันทีอันชิงอวี๋สวมชุดวิจัยสีขาว ยืนนิ่งอยู่ใต้แสงไฟ กำลังส่งยิ้มให้เขาอยู่เมื่อเฉาเยวียนเห็นใบหน้าคุ้นเคยนั้น เขาก็ค่อยๆ อ้าริมฝีปากที่แห้งผากออก มุมปากยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลใต้เส้นผมยุ่งเหยิง“ทำไม… ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”“ใครจะคิดล่ะว่านายจะถูกขังอยู่ที่นี่”อันชิงอวี๋ยิ้มอย่างจนใจ เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฉาเยวียน ดวงตาของเขาปรากฏประกายสีเทา เริ่มวิเคราะห์สภาพร่างกายปัจจุบันของเฉาเยวียน“นายเข้ามาได้ยังไง? อย่าบอกนะว่านายฆ่าพวกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นหมดแล้ว?” เฉาเยวียนถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก ฉันแค่ฉวยโอกาสแอบเข้ามาเท่านั้น”เมื่อเฉาเยวียนได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “ไม่ได้นะ รีบออกไปจากที่นี่เถอะ ที่นี่มีกล้องวงจรปิดอยู่ทั่วไป พวกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์จะรู้ตัวในไม่ช้า……”“ไม่ต้องกังวล” อันชิงอวี๋แตะไหล่เขาเบาๆ พร้อมกับชี้ไปยังกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่ทั่วห้อง “ทุกอย่างอยู่ในความควบคุมของฉันหมดแล้ว” เขายิ้มอย่างมั่นใจ
