เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ยูรินะก็รู้ดีแล้วดวงตาของลุงเคียวซูเกะจ้องมองท้องฟ้าในที่ไกลออกไป ราวกับจะทะลุผ่านห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต เพื่อมองดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ลอยอยู่เหนือน่านฟ้าโตเกียว“พ่อรู้ว่าหลายปีมานี้ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกลูก พ่อผิดต่อลูกและอากิโกะ……แต่คนที่พ่อรู้สึกผิดมากที่สุดก็คือน้องชายของลูก” ลุงเคียวซูเกะเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “สิบสามปีแล้ว เขาถูกทิ้งไว้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาสิบสามปีแล้วตลอดสิบสามปีนี้ ทุกครั้งที่พ่อหลับตา พ่อก็จะนึกถึงภาพร่างเล็กๆ ของเขาที่ถูกเสียบสายระโยงระยางเต็มไปหมดถูกขังอยู่ในห้องเล็กๆ ราวกับสัตว์……พวกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์นั่น ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนเขาไปเป็นอย่างไรบ้าง ทุกครั้งที่พ่อนึกถึงเรื่องนี้ พ่อก็นอนไม่หลับทั้งคืน ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อ เขาก็คงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้……”ร่างของลุงเคียวซูเกะสั่นเทาเล็กน้อยยูรินะนั่งอยู่บนเตียง ไม่รู้จะปลอบโยนลุงเคียวซูเกะอย่างไร ได้แต่โอบกอดเขาจากด้านหลัง แล้วเอ่ยเสียงเบา“ปะป๊า……พยายามมามากแล้วนะคะ”ลุงเคียวซูเกะสูดหายใจลึก กลั้นความเศร้าและความโกรธที่กำลังปั่นป่วนในใจเอาไว้ แล้วโอบกอดยูรินะไว้ในอ้อมแขน ฝืนยิ้มที่มุมปาก“รอดูนะ ยูรินะจัง สักวันพ่อจะต้องช่วยน้องชายของลูกออกมาให้ได้……แม้จะไม่รู้ว่าหลายปีมานี้ เขาจะถูกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์เลี้ยงดูจนกลายเป็นอย่างไร แต่พ่อหวังว่าลูกจะไม่รังเกียจเขา……”ยูรินะส่ายหน้า ผมย
