าวสีดำไหวเบาๆ ที่แผ่นหลัง “ไม่มีทางค่ะ! เขาเป็นน้องชายของหนูนะคะ! หนูจะต้องปกป้องเขาให้ดีแน่นอน”ลุงเคียวซูเกะยิ้ม ยื่นมือลูบศีรษะเธอเบาๆ “เด็กดี ไปนอนเถอะ”……โตเกียวเหนือมหานครที่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสว สถาปัตยกรรมกลมแบนคล้ายจานบินที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือเมฆกำลังแผ่รัศมีอ่อนๆ ในยามค่ำคืน ดูเหมือนภาพลวงตาและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเทคโนโลยีในห้องควบคุมหลักที่อยู่ตรงกลางของสถาปัตยกรรมนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งแบบญี่ปุ่น ตรงหน้าเขาคือโต๊ะเตี้ยๆ บนโต๊ะมีกระดานหมากโชงิวางอยู่ สถานการณ์บนกระดานดูเหมือนจะคับขันมากเด็กหนุ่มหรี่ตามองกระดานหมากตรงหน้า ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ใบหน้าขาวซีดสงบนิ่งอยู่หลังแว่นตาที่หูซ้ายของเขาสวมหูฟังบลูทูธอยู่ข้างหนึ่งหลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็หยิบตัวหมากขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้ววางลงบนกระดานอย่างแม่นยำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเบาะรองนั่งที่ว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเขินอายปรากฏบนใบหน้า แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล“เจียงเอ่อร์ ถึงตาเธอแล้ว”เงาสีขาวลอยออกมาจากหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ในห้องควบคุม ร่อนลงมาบนเบาะรองนั่งฝั่งตรงข้ามเด็กหนุ่มอย่างเบาบางราวกับผีเสื้อ เผยให้เห็นเด็กสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวที่ดูเย็นชา บัดนี้เธอกำลังพิจารณากระดานหมากอย่างจริงจัง ในขณะเดียวกัน อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดในห้องควบคุมก็กะพริบเป็นจังหวะเดียวกันราวกับกำลังตื่นเต้นไปกั
