ของเธอขึ้นมา แล้วบอกเธอว่า ‘สาวน้อย เงินที่เธอทุ่มให้ฉันมาก่อนหน้านี้ มันมากพอที่จะซื้อชีวิตที่เหลือของฉันได้แล้ว อาชีพโฮสต์ของฉันรุ่งเรืองเพราะเธอ และก็ควรจะจบลงเพราะเธอเช่นกัน ขออนุญาตให้ฉันถอดชุดสูทนี้… ถ้าเป็นไปได้ ในวันข้างหน้า ฉันอยากจะอยู่เคียงข้างเจ้าหญิงยากูซ่าผู้ตกอับของฉัน และเป็นอัศวินของเธอ’”ปากน้อยๆ ของยูรินะเบิกกว้างเป็นรูปตัวโอ“ไม่แปลกใจเลยค่ะที่ตอนหนุ่มๆ ปะป๊าเป็นถึงโฮสต์ระดับท็อป……” ยูรินะอดชื่นชมไม่ได้ “แล้วต่อมาล่ะคะ”“คืนนั้น โฮสต์ระดับท็อปอย่างพ่อที่ตัดสินใจทิ้งทุกอย่าง ก็หนีตามกันไปกับเจ้าหญิงยากูซ่าผู้ตกอับอย่างแม่ของลูก”ลุงเคียวซูเกะมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังหวนคิดถึงอดีต รอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก “พวกเราใช้ชีวิตที่มีความสุขและสวยงามมากช่วงหนึ่ง ไม่ขาดเงิน ไม่ขาดเวลา ไม่มีใครมารบกวน… จนกระทั่งแม่ของลูกใกล้คลอด พ่อยังคิดว่าความสุขแบบนี้จะคงอยู่ตลอดไป”รอยยิ้มของลุงเคียวซูเกะค่อยๆ จางหายไป“แต่พ่อคิดผิดไปแล้ว” เสียงของลุงเคียวซูเกะเย็นชาลง “ในช่วงเวลาที่เธอถูกส่งไปคลอดที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ พ่อรอคอยอย่างกระวนกระวายอยู่ที่บ้าน…จนกระทั่งวันนั้น เธอกลับมาบ้านพร้อมกับลูกที่ยังอยู่ในผ้าอ้อม และร้องไห้ทั้งคืน ตัวเธอเต็มไปด้วยบาดแผล……ภายหลังพ่อถึงรู้ว่าพวกเขาได้พรากน้องชายของลูกไป และยังทำการทดลองบางอย่างกับแม่ของลูกด้วยในตอนนั้นเอง พ่อที่ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไรเลย จ
