อเขากลับมา ทุกคนถึงคุกเข่าลงหมด?พวกเขากำลังพูดอะไรกัน?หลินชีเยี่ยเดินไปยืนข้างๆ เสิ่นชิงจู่ ก้มหน้าลง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย พูดเสียงเบาที่ได้ยินเพียงสองคนว่า“พวกเขากำลังพูดว่า ‘บอสได้โปรดลงโทษพวกเราด้วย’ ……”เสิ่นชิงจู่อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจเหตุผลที่สมาชิกแก๊งเงามรณะทำแบบนี้“บอส!” อิโมริ ยูเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ “ผมขอโทษครับ! คุณช่วยพวกเราให้รอดพ้นจากมือของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ พวกเราตั้งใจจะหยิบอาวุธกลับไปช่วยคุณ! แต่ผม… ผมห้ามพวกเขาไว้ ผมคิดว่าในสถานการณ์แบบนั้น พวกเราจะกลายเป็นภาระในการต่อสู้ของคุณ! พวกเราทิ้งคุณไว้แล้วหนีไป ผมขอโทษจริงๆ! คำสั่งไม่ให้หันหลังกลับเป็นคำสั่งของผมเอง ถ้าคุณจะลงโทษ ก็ขอให้ลงโทษผมเถอะครับ! ผม อิโมริ ยู ขอคว้านท้อง*[1] ตัวเองเพื่อขอขมาครับ!”ขณะที่เขาพูด หลินชีเยี่ยก็แปลไปด้วย พอพูดจบประโยคสุดท้าย อิโมริ ยูก็คุกเข่าลงกับพื้น ยกลำตัวท่อนบนขึ้นแล้วชักมีดสั้นออกมาจากเอวอย่างรวดเร็ว กำลังจะแทงเข้าที่ท้องของตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น!เสิ่นชิงจู่หรี่ตาลง ใช้นิ้วหัวแม่มือดีดแหวนสีขาวบนนิ้วนาง จากนั้นแหวนวงนั้นก็พุ่งออกไป ฝ่าอากาศไปปะทะกับใบมีดของดาบสั้นอย่างแม่นยำ ทำให้มันกระเด็นหลุดออกจากมือของอิโมริ ยู!ดาบสั้นตกลงพื้นเสียงดัง “กริ๊ง” อิโมริ ยูมองมือเปล่าของตัวเอง แล้วมองไปที่เสิ่นชิงจู่อย่างงุนงง“ฉันควรพูดอะไรดี?” เสิ่นชิงจู่พึมพำเบาๆหลินชีเยี
