์ที่ยากลำบากของทั้งสองได้คร่าวๆ จึงหันไปพูดกับหลินชีเยี่ยว่า “ถ้าพวกเขาไม่มีที่ไป ก็ให้มาอยู่ที่แก๊งเงามรณะกับเราก่อนก็ได้ ที่นั่นยังมีห้องว่างอยู่หลายห้อง รับรองว่าไม่มีใครไปรบกวนพวกเขาแน่นอน”หลินชีเยี่ยแปลคำพูดของเสิ่นชิงจู่ให้ทุกคนฟัง คนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่มีใครคัดค้าน“ขอบคุณมากครับ” ลุงเคียวซูเกะจูงมือยูรินะ ก้มศีรษะให้เสิ่นชิงจู่เล็กน้อยอย่างนอบน้อม……ตึกของแก๊งเงามรณะรถยนต์สีดำคันหรูจอดสนิทอยู่ใต้ตึก เสิ่นชิงจู่และคนอื่นๆ เพิ่งก้าวลงจากรถก็ต้องชะงักพวกเขาเห็นสมาชิกแก๊งเงามรณะหลายสิบคน ยืนอย่างสงบนิ่งอยู่หน้าประตู ปล่อยให้สายฝนโปรยปรายลงมาทั่วร่างโดยไม่ขยับเขยื้อน ราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิตเสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ พวกเขากำลังทำอะไรกัน?เมื่อเห็นเสิ่นชิงจู่ปรากฏตัวต่อหน้า ดวงตาของอิโมริ ยู อาซากุระ เคน และคนอื่นๆ ก็พลันเปล่งประกายขึ้นมาใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีอย่างเปี่ยมล้น!บอสใหญ่กลับมาแล้ว!บอสใหญ่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ!ตึง!ในชั่วพริบตานั้น สมาชิกแก๊งเงามรณะทั้งหมดต่างคุกเข่าลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียงกัน เสียงเข่ากระแทกพื้นดังสนั่นใช้กำลังทั้งหมดที่มี ตะโกนท่ามกลางสายฝนว่า“บอสได้โปรดลงโทษพวกเราด้วย!”เสิ่นชิงจู่สวมเสื้อคลุมลายเมฆายืนอยู่ตรงหน้าทุกคน เขาหันกลับไปมองหลินชีเยี่ยอย่างงุนงง ในดวงตาฉายแววต้องการความช่วยเหลือนี่มันเกิดอะไรขึ้น?ทำไมพ
