หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปหาอามามิยะ ฮารูกิ เขาสำรวจร่างกายอีกฝ่ายอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีบาดแผลร้ายแรงจึงนั่งลงข้างๆ“เป็นยังไงบ้าง?”“เสียอายุขัยไปนิดหน่อย แต่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”อามามิยะ ฮารูกิเงยหน้ามองเงาร่างของยูรินะและลุงเคียวซูเกะที่เดินไปด้วยกัน แล้วเอ่ยถามช้าๆ“แล้วคุณล่ะ? ทำไมถึงกลับมาพร้อมกับเขา?”“พวกเราสังหารผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ระเบิดตัวเอง ลุงเคียวซูเกะช่วยผมเอาไว้”“ถามเขาแล้วหรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น?”“ถามแล้ว ก็คล้ายๆ กับที่พวกเราคาดไว้……”อามามิยะ ฮารูกิ หลินชีเยี่ย และเสิ่นชิงจู่นั่งเรียงกันที่มุมกำแพง สองคนแรกกำลังเล่าถึงแผนการของยูริ โคกูเท็ตสึ ส่วนเสิ่นชิงจู่ไม่เข้าใจบทสนทนา จึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แล้วพ่นควันยาวๆ ออกมา……บนถนนที่มีฝนพรำ ยูรินะและลุงเคียวซูเกะเดินเคียงข้างกัน เธอก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง เงียบไม่พูดอะไรลุงเคียวซูเกะอยากจะพูดบางสิ่ง แต่ไม่รู้ว่าควรเริ่มอย่างไร เขาติดค้างยูรินะมากเกินไป และเดาได้ว่าตนมีภาพลักษณ์เช่นไรในใจของเธอ…หลังจากลังเลอยู่นาน เขาก็เปิดปาก ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะได้รับการให้อภัยหรือไม่ เขาก็หวังจะได้อธิบายให้เธอเข้าใจแต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูด ยูรินะที่ก้มหน้างุด ก็เอ่ยขึ้นก่อน“ปะป๊าคะ หลายปีมานี้… คงลำบากมากสินะคะ?”ลุงเคียวซูเกะสะดุ้งเฮือกยูรินะก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วหันกลับมา เมื่อพบว่าลุงเคียวซ
