ูเกะไม่ได้เดินตามมา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา“ขอโทษนะคะ……ก่อนหน้านี้หนูเคยคิดว่า ป๊าเป็นคนเลวที่ทิ้งแม่กับหนูไปเหมือนในละครทีวี วันๆ เอาแต่กินเหล้าเล่นการพนัน มีหนี้สินท่วมหัว มีผู้หญิงคนใหม่ แล้วก็ลืมหนูกับแม่ที่โยโกฮาม่าไปเลย……”ลุงเคียวซูเกะนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ “แล้วตอนนี้ล่ะ?”“ตอนนี้หนูไม่คิดแบบนั้นแล้วค่ะ” ยูรินะส่ายหน้า เส้นผมพลิ้วไหวตามสายลม “ถึงจะรู้จักกันไม่นาน แต่ลุงเคียวซูเกะที่หนูรู้จักเป็นคนมีความรับผิดชอบ ใจดี และอ่อนโยนมาก… ถ้าเป็นพ่อ ก็คงเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกแน่ๆ ถึงหนูจะไม่รู้ว่าป๊าต้องเจออะไรมาบ้าง ถึงได้กลายเป็นผู้ร้ายหนีคดีและต้องห่างไกลจากหนูกับแม่ แต่หนูเชื่อว่าปะป๊าต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่นอน……”ลุงเคียวซูเกะมองยูรินะด้วยสายตาซับซ้อน เขาเคยจินตนาการถึงการพบกันครั้งนี้มานับครั้งไม่ถ้วน คิดว่าจะต้องเผชิญกับความโกรธแค้นและคำซักถามมากมาย ในกรณีที่แย่ที่สุด ยูรินะอาจถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับเขาเลยด้วยซ้ำแต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ยูรินะให้อภัยเขาได้ง่ายดายเช่นนี้ ถึงขนาดขอโทษเขาก่อน……ทั้งๆ ที่เธอยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เลือกที่จะเชื่อใจเขาอย่างบริสุทธิ์ใจเธอช่างเข้าอกเข้าใจเขาเหลือเกิน หรือพูดอีกอย่างก็คือ… เธอฉลาดเกินไป ฉลาดจนทำให้คนรู้สึกเจ็บปวดใจ“ลูกอยากรู้เรื่องราวทั้งหมดไหม?” ลุงเคียวซูเกะกลั้นความรู้สึกเศร้าในใจเอาไว้ ฝืนยิ้ม
