ที่มุมปากแล้วถาม“อยากรู้สิคะ” ยูรินะตอบแล้วเงียบชั่วครู่ “แต่ก่อนอื่น หนูมีคำถามหนึ่งข้อ……”“อะไรเหรอ?”“ถ้าหนูจำไม่ผิด ตอนที่ป๊าจากบ้านไป หนูน่าจะยังไม่ถึงห้าขวบด้วยซ้ำใช่ไหมคะ?” ยูรินะจ้องตาลุงเคียวซูเกะ“แล้วป๊ารู้ได้ยังไงว่าหนูมาโอซาก้า? ป๊าน่าจะไม่รู้ว่าหนูโตแล้วหน้าตาเป็นยังไงนี่คะ”มุมปากของลุงเคียวซูเกะยกขึ้นเล็กน้อย “ไม่ พ่อรู้นะ”เมื่อเห็นความสงสัยในดวงตาของยูรินะ ลุงเคียวซูเกะก็ยิ้ม เขาหยิบรูปถ่ายหลายใบออกมาจากอกเสื้ออย่างทะนุถนอม แล้วยื่นให้ยูรินะยูรินะรับรูปมาแล้วพลิกดูทีละใบ ความสงสัยในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้นนั่นคือรูปถ่ายวันเกิดของเธอในแต่ละปี ในรูป เธอยังตัวเล็กๆ สวมหมวกวันเกิด ใส่ชุดกระโปรงสีสดใส ยืนอยู่หน้าเค้กก้อนใหญ่ พนมมือขอพร แล้วเป่าเทียนดับเจ็ดขวบ… แปดขวบ… เก้าขวบ… สิบสองขวบ…รูปถ่ายทุกปีอยู่ที่นี่หมด“นี่แม่ส่งให้พ่อเหรอคะ?” ความสงสัยในดวงตาของยูรินะยิ่งเข้มข้นขึ้น เธอคล้ายจะนึกอะไรออก จึงส่ายหน้า“ไม่มีทาง… แม่เสียตั้งแต่หนูอายุเก้าขวบแล้ว วันเกิดหลังจากนั้นย่าสึรุคอยอยู่กับหนู ย่าใช้กล้องไม่เป็นด้วยซ้ำ……”“ไม่ใช่ นี่พ่อถ่ายเอง”“ป๊าถ่ายเหรอคะ?” ยูรินะชะงัก “แต่ว่า ป๊าไม่เคยกลับมาในวันเกิดหนูเลยนี่คะ……”“ที่ลูกไม่เห็นพ่อ ไม่ได้หมายความว่าพ่อไม่อยู่นะ” ลุงเคียวซูเกะวางมือบนด้ามดาบ [ฮิโตมิ] รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า พูดอย่างภาคภูมิใจ “ยูรินะจัง พ่อไม่เคยลืมวันเกิดของลูกเลยนะ
