……”ยูรินะถือรูปถ่ายไว้ในมือ ดวงตาแดงก่ำ “แล้ว… แล้วทำไมป๊าถึงไม่มาเจอหนูล่ะคะ?”“พ่อกลัวว่าถ้าเจอลูกแล้วจะไปไม่ได้” ลุงเคียวซูเกะพูดอย่างจนใจ “ต่อหน้าน้ำตาและคำอ้อนวอนของลูกสาวไม่มีพ่อคนไหนจะใจแข็งได้หรอก… แต่ถ้าพ่อไม่ไป ก็จะทำให้ลูกตกอยู่ในอันตราย”ริมฝีปากของยูรินะเม้มแน่น น้ำตาคลอเบ้า เธอกัดฟัน วิ่งเข้าไปหาลุงเคียวซูเกะแล้วโผเข้าไปในอ้อมกอดของเขาลุงเคียวซูเกะโอบกอดเธอเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู“แล้ว… ป๊าจะจากหนูไปอีกไหมคะ?” หลังจากผ่านไปพักใหญ่ ยูรินะเงยหน้าขึ้นมองลุงเคียวซูเกะ น้ำตาคลอเบ้าเคียวซูเกะถอนหายใจอย่างจนปัญญาภายใต้การรบเร้าไม่หยุดหย่อนของยูรินะ เขายื่นมือไปแตะที่ด้ามดาบ [ฮิโตมิ] ที่เอวเบาๆ“งั้นก็ได้……”แสงประหลาดวาบผ่าน รูปลักษณ์ของเคียวซูเกะค่อยๆ เปลี่ยนไป กลายเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยนั่นคือใบหน้าของชายวัยกลางคน ดูอ่อนวัยกว่าเคียวซูเกะคนเดิม และมีรูปหน้าที่ได้สัดส่วนมากกว่า เป็นใบหน้าที่มีสัดส่วนตามมาตรฐาน หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและความเศร้าสร้อยของชายวัยกลางคนแต่ถ้าพูดถึงหน้าตาแล้ว เขาหล่อเหลากว่าหลินชีเยี่ยเสียอีก!อย่างไรก็ตาม บนหน้าผากและแก้มซ้ายของเขามีรอยแผลเป็นสามรอยที่น่าสยดสยองราวกับถูกสลักลงไปในเนื้อหนัง ทำลายใบหน้านี้จนหมดสิ้น เปลี่ยนจากหนุ่มหล่อที่สามารถขโมยหัวใจสาวนับหมื่นได้ กลายเป็นรูปลักษณ์ของคนที่ดุร้ายน่าสะพรึง แม้เพียงแค
