กมาจากโลกกระจกอย่างกะทันหัน กลายเป็นแสงสีทอง ไหลเข้าไปในฝักดาบที่ว่างเปล่าแปรเปลี่ยนเป็นใบดาบสีทองยาวเรียว ดาบมากาตสึเล่มนี้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้งลุงเคียวซูเกะค่อยๆ วางมือลงบนด้ามดาบ สีหน้าสงบลง“วิญญาณดาบ? นี่คือโลกกระจก มันเข้ามาได้ยังไง?” ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดคลุมสีเงินเห็นภาพนี้ พลันเบิกตากว้าง“ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน วิญญาณดาบก็สามารถกลับเข้าฝักของมันได้โดยไม่สนใจระยะทาง นายไม่รู้เหรอ?” ลุงเคียวซูเกะยิ้มตาหยี “อ๋อ นายไม่รู้แน่นอน เพราะแม้แต่ดาบมากาตสึ นายก็ยังชักไม่ออก……”แววตาของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์เต็มไปด้วยความโกรธ“ถึงแม้นายจะมีดาบที่สมบูรณ์อยู่ในมือแล้วยังไง? ในการต่อสู้ [ฮิโตมิ] ก็ไร้ประโยชน์เหมือนเนื้อติดกระดูก นายเอาชนะฉันไม่ได้อยู่ดี!”สิ้นเสียง เขาประกบมือทั้งสองตรงหน้าอก ทั้งโลกกระจกพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!ตูม! ตูม! ตูม!!เงาสะท้อนของตึกสูงสองข้างถนนผุดขึ้นมาจากพื้น เหมือนแม่เหล็กสองก้อนที่ดึงดูดกัน พุ่งเข้าหาลุงเคียวซูเกะที่อยู่ตรงกลางอย่างรวดเร็ว เมื่อเทียบกับขนาดของตึกทั้งสอง ร่างของลุงเคียวซูเกะดูเล็กเหมือนมดตัวหนึ่งทว่าบนใบหน้ากลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แย้มยิ้มมองผู้ส่งสารในชุดคลุมสีเงินราวกับนึกถึงเรื่องน่ายินดีบางอย่าง[ฮิโตมิ] ที่เอวของเขา ค่อยๆ ถูกชักออกจากฝักโครม!!!ตึกสองหลังปะทะกันอย่างรุนแรง เศษอิฐและกระจกกระเด็นกระจาย คลื่นอากาศ
