ที่มองไม่เห็นซัดกระหน่ำ ทำให้ต้นไม้สองข้างทางล้มระเนระนาดควันฝุ่นลอยอบอวลในอากาศ วงแหวนในดวงตาซ้ายของผู้ส่งสารหมุนวน สอดส่องหาร่องรอยของเคียวซูเกะในช่องว่างระหว่างตึกทั้งสอง แต่กลับไร้วี่แวว……ไม่มีเหรอ?เขาหายไปไหน?“นายกำลังหาฉันอยู่เหรอ?”เสียงหนึ่งดังมาจากเบื้องหลังผู้ส่งสารในชุดคลุมสีเงิน ม่านตาของเขาหดตัวฉับพลัน เขาหมุนกายอย่างว่องไวปล่อยแผ่นกระจกจากฝ่ามือ ในพริบตาเดียวมันก็แปรเปลี่ยนเป็นใบมีดยาวกว่าสี่สิบเมตร ฟาดฟันเข้าใส่!ใบมีดกระจกพุ่งทะลวงผ่านร่างของลุงเคียวซูเกะราวกับไม่มีอะไรขวางกั้น คนในชุดสูทแวววาวฉูดฉาดล้วงมือในกระเป๋า แย้มยิ้มมองอีกฝ่ายอย่างใจเย็น“ภาพลวงตาอีกแล้ว……”ผู้ส่งสารในชุดคลุมสีเงินขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “ภาพลวงตาแล้วยังไง? นายใช้ [ฮิโตมิ] เพื่อหลบหนี ไม่สามารถโจมตีฉันได้ ถ้ายังคงยื้อเวลาต่อไป คนที่จะตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบก็คือนาย”“จริงเหรอ?”ลุงเคียวซูเกะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเขาก้มมองดาบสีทองในมือ พูดอย่างช้าๆ “จริงอยู่ที่ฉันไม่สามารถใช้ [ฮิโตมิ] ทำร้ายนายได้ แต่……สามารถใช้การสะกดจิตเพื่อทำให้นายเข้าใจผิด เช่น นายคิดจริงๆ หรือว่าสิ่งที่เพิ่งโยนออกไปคือเศษกระจก?”ยามได้ยินคำพูดนี้ ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดสีเงินพลันชะงักไป เหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ จึงก้มมองมือของตัวเองมือซ้ายของเขา กำเศษกระจกไว้ส่วนมือขวา ว่างเปล่า…หากเศษกระจกยังอยู่ในมือของเขา
