‘ฉันไม่เชื่อในเทพเจ้าอะไรทั้งนั้น ฉันเชื่อแค่ดาบในมือของฉันเท่านั้น’คำพูดของหลินชีเยี่ยภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีในคืนนั้น พลันผุดขึ้นมาในความคิดของยูรินะเธอก้มมองดาบ [ชิสึรุ] ในอ้อมกอด หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ เธอค่อยๆ กำด้ามดาบแน่น……บางที แม้แต่ตัวเธอเองก็อาจไม่รู้ตัวว่าเมื่อผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดคลุมเหลืองเอ่ยวาจาเช่นนั้น ในส่วนลึกของจิตใจเธอก็มีคำตอบอยู่แล้วเทพเจ้า ช่างเลื่อนลอยไร้ตัวตนมีเพียงคนที่อยู่เคียงข้างเธอเท่านั้น ที่เป็นความจริงคุณย่าสึรุ พี่ชิจิยะ ลุงเคียวซูเกะ พี่อามามิยะ พี่คิน……หากพวกเขาทั้งหมดเป็นตัวแทนของ ‘ความชั่ว’ แล้วเธอจะต้องไปแสวงหา ‘ความดี’ ที่เสแสร้งนั้นทำไมกัน?การเป็น ‘คนเลว’ มันผิดตรงไหน?ในขณะนี้ ความกล้าหาญและความไม่ยอมแพ้ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจพลันลุกโชนขึ้นราวกับเปลวเพลิงท่ามกลางกองฟืน“คุณย่า……” ยูรินะกำด้ามดาบ ค่อยๆ หลับตาลง กระซิบเบาๆ จนแทบได้ยินแค่ตัวเอง “ช่วยพวกเราด้วย……”ท่ามกลางสายฝน ดาบยาวสีขาวเล่มนั้นถูกชักออกจากฝักอย่างไร้สุรเสียงโครม!!พายุลูกหนึ่งปะทุขึ้นโดยมียูรินะเป็นจุดศูนย์กลาง เส้นผมสีดำของเธอสะบัดพลิ้วไปตามแรงลม ดวงตาใสกระจ่างจ้องมองดาบในมืออย่างแน่วแน่ พร้อมกับที่ใบดาบสีขาวถูกชักออกจากฝัก นกกระเรียนกระดาษมากมายก็บินออกมาจากฝักดาบ!นกกระเรียนกระดาษเหล่านี้ดูเหมือนไร้ที่สิ้นสุด พวกมันบินวนรอบตัวยูรินะ รวมตัวกันเป็นรูปร่างมนุษย์อย่างรวดเร็
