ว!ชั่วอึดใจต่อมา คุณย่าคนหนึ่งที่มีนกกระเรียนกระดาษล้อมรอบร่างกาย ก็ปรากฏกายอยู่เบื้องหน้ายูรินะอย่างเงียบงัน เธอสวมชุดกิโมโนสีเทาเก่าๆ สวมรองเท้าเกี๊ยะ เส้นผมสีเงินยาวพลิ้วไหวเบาๆ ในสายลมวิญญาณดาบ [ชิสึรุ] คุณย่าสึรุในขณะนั้น ยูรินะรู้สึกถึงการเชื่อมต่อบางอย่างระหว่างตัวเธอกับดาบในมือ เธอสามารถรับรู้อารมณ์และความคิดของดาบเล่มนี้ได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าจิตวิญญาณของทั้งสองได้เชื่อมโยงถึงกันในส่วนลึกเธอได้กลายเป็นเจ้าของดาบมากาตสึเล่มนี้แล้ว“คุณย่าสึรุ” ยูรินะเอ่ยเบาๆ ขณะมองเงาหลังที่คุ้นเคยคุณย่าสึรุที่มีนกกระเรียนกระดาษล้อมรอบหันกลับมา ใบหน้าชราปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “ยูรินะน้อย หลายปีมานี้ย่ากับพ่อของหนูพยายามให้หนูออกห่างจากวังวนนี้ หวังว่าหนูจะเติบโตอย่างปลอดภัยเหมือนเด็กทั่วไป แต่ไม่คิดว่า……สุดท้ายหนูจะต้องเดินบนเส้นทางนี้”ยูรินะเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษค่ะ”“ไม่ต้องขอโทษหรอก ยูรินะน้อย” คุณย่าสึรุเดินมาลูบหัวเธอเบาๆ พลางพูดอย่างอ่อนโยน “เธอเป็นเด็กดี เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย คนที่ผิดคือพวกเขาต่างหาก……”คุณย่าสึรุหันไปมองผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดคลุมเหลือง ดวงตาขุ่นมัวปรากฏแววอาฆาต เธอเอ่ยช้าๆ “เมื่อเธอก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้แล้ว ย่าจะต้องปกป้องเธอให้ดี จะไม่ยอมให้เธอต้องเจ็บปวดอีกเด็ดขาด……”ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์เห็นภาพนั้นกับตา ดวงตาเย็นเยียบลงทันที ท่าทีเย่อหยิ่งที่เคยมีหายไปสิ้น แทนที่ด้
