เมืองโยโกฮาม่าบ้านพักคนชราแห่งหนึ่งแสงจันทร์สลัวส่องผ่านหน้าต่าง ทอดลงบนกระเบื้องสีขาวสะอาด เปล่งประกายระยิบระยับบนเก้าอี้ไม้ตรงกลางห้อง คุณย่าผมขาวโพลนนั่งก้มหน้าอยู่ เส้นผมสีเงินยวงห้อยลงมาบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย เธอกำลังพับนกกระดาษในฝ่ามืออย่างตั้งใจ โดยอาศัยเพียงแสงจันทร์ใต้ร่างของเธอ นกกระดาษนับร้อยนับพันตัวท่วมเท้า ราวกับภูเขาขนาดย่อมทันใดนั้น เธอก็เหมือนสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์นอกหน้าต่าง ดวงตาขุ่นมัวเปล่งประกายชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!“ยูรินะน้อย……” เธอพึมพำ“คุณย่าสึรุห้อง 32 ถึงเวลาเข้านอนแล้วนะคะ～” เสียงพยาบาลดังมาจากนอกห้องคุณย่าสึรุทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงนั้น ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้อย่างสั่นเทา เดินผ่านทะเลนกกระดาษไปที่หน้าต่าง แล้วออกแรงผลักบานหน้าต่างให้เปิดออก“คุณย่าสึรุคะ ฉันเข้าไปนะคะ!”เสียงพยาบาลหมุนลูกบิดประตูดังขึ้นคุณย่าสึรุเงยหน้ามองดวงจันทร์ ค่อยๆ หลับตาลง ในชั่วพริบตาต่อมา ร่างของเธอกลายเป็นนกกระดาษมากมายปลิวว่อนไปในอากาศ!นกกระดาษเหล่านี้เหมือนมีชีวิตขึ้นมา กระพือปีกบิน ดั่งก้อนเมฆสีขาวขนาดใหญ่ บินขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนจากหน้าต่างที่เปิดอยู่!พยาบาลเปิดประตูเข้ามา เธอเห็นห้องที่ว่างเปล่า จึงชะงักไปชั่วขณะ“คุณย่าสึรุคะ คุณย่าสึรุ?”เธอเห็นหน้าต่างที่เปิดอ้า เดินเข้าไปอย่างงุนงง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงกลุ่มนกกระดาษสีขาวบริสุท
