ธิ์กำลังลอยขึ้นสูง ท่ามกลางแสงจันทร์สุกใส แล้วหายลับไปในหมู่เมฆ……โอซาก้านกกระดาษพับที่นอนอยู่ในฝ่ามือของยูรินะสั่นไหวเบาๆนกกระดาษตัวนี้บินขึ้นภายใต้สายตาของยูรินะ แม้จะมีรอยไหม้ดำของกระสุนบนหลัง แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวแต่อย่างใด มันบินตรงขึ้นสู่ท้องฟ้าเมื่อเห็นรอยกระสุนนั้น ยูรินะก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมเธอถึงไม่มีบาดแผลหลังจากถูกพวกอันธพาลจับตัวไปที่โกดังและถูกยิง……แต่เดิมเธอคิดว่าพวกนั้นยิงพลาด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านกกระดาษที่ซ่อนอยู่บนตัวเธอต่างหากที่ช่วยให้เธอรอดพ้นจากอันตรายยูรินะมองนกกระดาษบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายลับไปหลังก้อนเมฆ ครู่ต่อมา กลุ่มเมฆขนาดใหญ่รูปร่างเหมือนนกกระดาษก็ม้วนตัวออกมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน พุ่งตรงมาหายูรินะ!นกกระดาษเหล่านี้โบยบินรอบตัวเด็กหญิง เหมือนสายลมแห่งนกกระเรียนสีขาวที่ค่อยๆ หมุนวน ยูรินะยืนอยู่ท่ามกลางฝูงนกกระดาษ มองดูทุกอย่างด้วยความงุนงงจากนั้น นกกระดาษเหล่านี้ค่อยๆ รวมตัวกันที่มือขวาของยูรินะ รูปร่างถูกแยกออก กลายเป็นแผ่นกระดาษสีขาวที่พับเข้าหากันโดยอัตโนมัติ……เค้าโครงของดาบกระดาษสีขาวพร้อมฝักปรากฏขึ้นท่ามกลางฝูงนกกระดาษเมื่อเห็นภาพนี้ ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดคลุมเหลืองพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย“อย่างที่คิดไว้……” อามามิยะ ฮารูกิถอนหายใจอย่างโล่งอก “ดาบเล่มนี้อยู่กับตัวเธอนี่เอง”เมื่อนกกระดาษหายไป ดาบสีขาวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของยูรินะ บน
