ฝักดาบมีรอยพับเล็กๆ มากมายแผ่กระจายเหมือนใยแมงมุมผมสีดำของยูรินะสยายไปด้านหลัง เธอยืนอยู่กลางสายฝน จ้องมองดาบในมืออย่างเหม่อลอย ราวกับเห็นภาพคุณย่าสึรุกำลังยิ้มพลางพับนกกระดาษสีขาวในมือนี่คือดาบมากาตสึที่ยูริ โคกูเท็ตสึทิ้งไว้ให้เธอดาบมากาตสึเล่มที่สาม [ชิสึรุ]“มีเจ้าของดาบอีกคนปรากฏตัวขึ้นงั้นเหรอ?” ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดคลุมเหลืองขมวดคิ้ว จ้องมองยูรินะผู้เยาว์วัยพลางส่ายหน้า “ไม่สิ เธอยังไม่ได้เป็นเจ้าของดาบ ดาบเล่มนี้แค่ปกป้องเธอเท่านั้น……”“นายเข้าใจผิดแล้ว”อามามิยะ ฮารูกิยิ้มมุมปาก “การที่ดาบเล่มนี้มาหาเธอเอง แสดงว่าเธอมีคุณสมบัติที่จะเป็นเจ้าของดาบแล้ว เธอห่างจากการเป็นเจ้าของดาบมากาตสึที่แท้จริงเพียงแค่การชักดาบออกจากฝักเท่านั้น”“แต่เธอยังไม่ได้ชักดาบออกมาใช่ไหม?” ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์จ้องมองยูรินะ “หากเธอไม่ต้องการเป็นเจ้าของดาบมากาตสึล่ะ?”อามามิยะ ฮารูกิเหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อยผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ชุดคลุมเหลืองผลักเด็กหนุ่มออกไป แล้วหันไปทางเด็กหญิงตัวน้อย ก่อนจะพูดช้าๆ ว่า“เธอคือลูกสาวของยูริ โคกูเท็ตสึใช่ไหม?”“ใช่ค่ะ……”“เธออายุเท่าไหร่?”“สิบสามปีค่ะ”“แล้วเธอรู้หรือไม่ว่า ดาบในมือเธอคืออะไร?”ยูรินะชะงัก ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างงุนงง“นั่นคือดาบมากาตสึ สัญลักษณ์แห่งหายนะและคำสาป เจ้าของดาบมากาตสึทุกคนล้วนมีชะตากรรมที่ต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน ไม่
