าบมากาตสึเล่มที่สอง……”“ฉะ……ฉันรู้……แต่บนตัวฉันไม่มีดาบอะไรเลยนะ!” ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กหญิงเต็มไปด้วยความกังวล เธอเอื้อมมือไปหยิบปิ่นปักผมรูปดอกซากุระบนศีรษะ ก่อนจะดึงมันออกมาผมสีดำยาวสลวยตกลงมา เธอกำปิ่นปักผมไว้ พลางพูดอย่างขมขื่น “สิ่งที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน ก็มีแค่ปิ่นปักผมอันนี้……แต่มันไม่ใช่ดาบ ฉันอยากจะชักมันออกมา แต่ก็ชักไม่ออก!”ทันทีที่พูดจบ ก็ดูเหมือนจะมีบางอย่างหลุดออกมาจากชายเสื้อของเธอ ตกลงไปในแอ่งน้ำที่อยู่ใต้ฝ่าเท้ายูรินะเบิกตากว้าง ก้มลงมองมันคือนกกระเรียนกระดาษตัวหนึ่งบนหลังของนกกระเรียนตัวนี้มีรอยไหม้สีดำ ดูเหมือนรูกระสุน มันนอนนิ่งอยู่ในแอ่งน้ำ แต่กลับไม่มีร่องรอยของน้ำแม้แต่น้อย“นี่มัน……”ยูรินะโน้มตัวลง หยิบนกกระดาษตัวนั้นขึ้นมา วางไว้บนฝ่ามือ ดวงตาฉายแววประหลาดใจ‘นกกระดาษตัวนี้… มันซ่อนอยู่ในเสื้อผ้าของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?’ เธอครุ่นคิด จำไม่ได้ว่าตอนออกจากบ้าน เธอพกนกกระเรียนกระดาษไว้ในกระเป๋าหรือไม่?ไม่ ไม่ใช่……ความคิดหนึ่งพลันแวบเข้ามา หลังจากที่เธอมาถึงโอซาก้า เธอได้เปลี่ยนเสื้อผ้าไปหลายครั้งแล้ว ไม่ใช่เธอที่เป็นคนเอานกกระดาษนี้ใส่ไว้ในเสื้อผ้า……แต่เป็นนกกระดาษตัวนี้เองที่แอบซ่อนอยู่บนตัวเธอ
