บทที่ 166 ยามที่เมิ่งฝานชักกระบี่แพะแดง…
หากเสี่ยวชิงงับโดนบุรุษชุดดำเข้าจริง ๆ บุรุษชุดดำย่อมต้องไม่รอดแน่นอน!
เขาจะต้องถูกกลืนลงท้องและกลายเป็นกากอาหารอย่างไม่ต้องสงสัย
ทว่าน่าเสียดายนักที่เสี่ยวชิงงับพลาด
ช่วยไม่ได้ที่ร่างกายของมันใหญ่โตเกินไป ซึ่งนั่นย่อมทำให้มันขาดความคล่องตัวเป็นธรรมดา
ในจังหวะที่เสี่ยวชิงพุ่งเข้าใส่นั้น บุรุษชุดดำพลันเบี่ยงกายหลบ และเพียงพริบตาเดียวเขาก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของเมิ่งฝาน
จะจับโจรต้องจับหัวหน้า!
ในเมื่อเจ้ามังกรตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของไอ้เด็กตรงหน้า เช่นนั้นเขาก็ควรสังหารเจ้าเด็กนี่ก่อน
ไม่แน่ว่าหลังจากฆ่าเจ้าเด็กนี่แล้ว เขาอาจไม่จำเป็นต้องสู้ตายกับมังกรตัวนี้อีกต่อไป
เพราะเขารู้ดีว่า สัตว์อสูรจำนวนมากถูกบังคับให้เป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ พวกมันมิได้เต็มใจและมิได้มีความผูกพันลึกซึ้งอันใด
เมื่อมนุษย์ตายลง พวกมันย่อมเป็นอิสระประหนึ่งปลาคืนสู่สมุทร นกคืนสู่เวหา ไม่มีทางคิดล้างแค้นให้เจ้านายคนก่อนแน่นอน
ความคิดนี้อันที่จริงก็มิได้ผิดนัก