์สิทธิ์ในเสื้อคลุมสีน้ำเงินเพิ่งผ่านไป!ในเวลาเดียวกัน ดวงตาของเขาก็ปิดลง ราวกับกำลังฟังอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ“เทศกาลดอกไม้ไฟคืนนี้สวยจริงๆ ปีหน้าฉันอยากไปดูกับโนซากิคุง…”“พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีกแล้ว เหนื่อยจัง! ไอ้หัวหน้าแก่ๆ หัวเถิกคนนั้นไปตายซะเถอะ!”“ตายจริง จะไม่ยอมบอกรักฉันเลยเหรอ ประธาน ทั้งๆ ที่เราไปถึงขนาดนี้แล้ว ไม่สิ ฉันต้องรอสินะ? ฮึ่ม……ฉันจะไม่บอกรักก่อนเด็ดขาด การตกหลุมรักคือสงคราม ใครบอกรักก่อนก็แพ้!”“อะไรนะ? บลูไวท์โบลว์ออกของเล่นใหม่แล้วเหรอ? ต้องซื้อ!”“ผู้ชายนี่พูดมากจัง ฮึ่ม หน้าตาก็ไม่ได้หล่อเท่าอาซาฮะของเฮียวเอะ โทริอิเลย จะไปหาเขาแล้วดื่มด้วยกันอีกเมื่อไหร่ดีนะ เขาเท่สุดๆ ไปเลย…”“…”เสียงนับร้อยนับพันทะลุหูของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ในชุดเหลือง เสียงเหล่านี้คือเสียงหัวใจของทุกคนที่ผ่านไปมาในรัศมีสองกิโลเมตรผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ในชุดเหลืองคัดแยกเสียงแต่ละเสียงอย่างละเอียด เขากรองเสียงที่ไร้ประโยชน์ออกไปทีละน้อยเสียงที่ก้องอยู่ในหูของเขาน้อยลงเรื่อยๆ ในที่สุด เสียงหนึ่งก็แวบเข้ามาในใจเขา“พี่ชายคินเพิ่งเจอผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ ทำไมเขาถึงวิ่งหนี? เขาเป็นคนมีพลังพิเศษเหมือนพี่ชายชิจิยะ เป็นคนจากโลกภายนอกหรือเปล่า?”นี่เป็นเสียงของเด็กผู้หญิง เสียงนั้นฟังดูเยาว์วัย ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ในชุดเหลืองตาสว่างวบ และรีบวิ่งไปยังทิศทางที่มาของเสียง!“ฉันหาพวกนายเจอแล้ว…”…โดทงโบริคิ
