นโลกอีกใบฝักดาบสีทองห้อยอยู่บนเอวของเขา และในมือก็ว่างเปล่าตรงข้ามกับเขาคือผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ถือ [โคกุโจ] ที่อามามิยะ ฮารูกิเตะกระเด็นไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน“ดูเหมือนว่านายยังมาช้าไป ดาบเล่มนี้ตกอยู่ในมือฉันแล้ว” ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์พูดเบาๆ “คนหนุ่มสาวเหล่านั้นจากไปแล้ว พวกเขาไม่เห็นว่านายถูกฉันขังไว้ที่นี่ ไม่มีใครช่วยนายได้อีกแล้ว……ยูริ โคกูเท็ตสึ”ชายวัยกลางในชุดสูทปักเลื่อมขมวดคิ้วมองเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล“ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์หมายเลข 6 ‘ภัยพิบัติกระจก’ ……”…อีกด้านหนึ่งยูรินะอุ้มกล่องกระดาษที่ใส่กาว เทปกาว น้ำยาทำความสะอาด และอุปกรณ์ใช้ในบ้านอื่นๆ เดินออกมาจากร้านพร้อมกับคิน หลังจากระบุเส้นทางคร่าวๆ ก็มุ่งหน้าไปยังคลับเวลานี้ยังไม่ดึกมากนัก ผู้คนบนท้องถนนยังพลุกพล่าน ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวหรือกลุ่มเพื่อนที่เพิ่งร่วมงานเทศกาลเทพเจ้าเสร็จและพากันออกมาเดินเล่น พวกเขาถือขนมขบเคี้ยวหลากหลายชนิด ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดูมีความสุขมาก“พี่คิน ลุงเคียวซูเกะจะซ่อมร้านได้จริงๆ เหรอคะ?” ยูรินะถามอย่างกังวลใจขณะกำลังเดินคินที่เดินอยู่ข้างๆ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มตอบว่า “ได้แน่นอน”“ไม่รู้ว่าพี่ชิจิยะกับพี่อามามิยะไปไหนกัน… ถ้าพวกเขาอยู่ด้วย คงจะช่วยได้มากเลยนะคะ”ยูรินะถอนหายใจ ทันใดนั้น เสียงระเบิดรุนแรงก็ดังมาจากถนนที่ไกลออกไป เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ
