่อให้ซามุกาวะ สึคาสะมาโอซาก้าเหรอ? แต่มันจะเกี่ยวอะไรกับการบุกเข้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง……”อามามิยะ ฮารูกิพูดไปครึ่งทางแล้วชะงักกึก ราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้“เกี่ยวข้องแน่นอน” หลินชีเยี่ยเหลือบมองซามุกาวะ สึคาสะที่นอนอยู่บนพื้น พลางเอ่ยช้าๆ “ในมือของเขามีโคกุโจที่สามารถทำลายล้างได้อย่างแม่นยำ หากเขาต้องการใช้ดาบมากาตสึเปิดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ล่ะ?”พูดจบ ทั้งสองคนหันมองพร้อมกันบนถนนที่เปียกชื้นไปด้วยสายฝน ดาบยาวสีดำซึ่งถูกเตะไปอยู่ข้างทางเมื่อครู่ ยามนี้หายวับไปเสียแล้วม่านตาของหลินชีเยี่ยหดลงด้วยความระแวดระวังเมื่อครู่ พลังจิตของเขาคอยสอดส่องรอบข้างตลอดเวลา แต่กลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เลย ไม่มีใครย่างกรายเข้ามาใกล้ ไม่มีวัตถุใดเคลื่อนไหว ดาบมากาตสึที่ตกอยู่บนพื้นราวกับจะหายไปโดยไร้ร่องรอย ปราศจากสัญญาณเตือนอะไรทั้งสิ้น“เขายังอยู่แถวนี้” หลินชีเยี่ย พูดขึ้นอย่างกระทันหัน“ตามหาเร็ว!”หลินชีเยี่ยกับอามามิยะ ฮารูกิวิ่งออกไปพร้อมกัน ก่อนจะหายไปท่ามกลางม่านฝนเสิ่นชิงจู่และสมาชิกของแก๊งเงามรณะ ยืนอยู่กลางสายฝน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโบกมือให้ทุกคน พวกเขาต่างกลับขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังอาคารใหญ่ของแก๊งเงามรณะ…ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าในเงาสะท้อนของแอ่งน้ำขังที่เต็มไปด้วยวงคลื่นที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ มีเงาร่างของชายในชุดสูทปักเลื่อมปรากฏขึ้นอย่างเลือนลาง ราวกับอยู่ใ
