“ฝนตกแล้ว!”ที่ด้านล่างตึกของแก๊งเงามรณะ รถยนต์สีดำกว่าสามสิบคัน และรถตู้เจ็ดถึงแปดคันจอดนิ่งอยู่ที่นั่น ในแต่ละคันมีสมาชิกแก๊งเงามรณะที่ติดอาวุธครบมืออาซากุระ เคนยืนอยู่ข้างรถ มองหยดน้ำฝนที่ตกลงมาจากท้องฟ้า พูดอย่างประหลาดใจว่า “อากาศดีขนาดนี้ทำไมถึงมีฝนตกด้วยนะ?”เสิ่นชิงจู่ที่นั่งอยู่เบาะหลังมองท้องฟ้า ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขาดีดก้นบุหรี่ที่กำลังลุกไหม้ออกไปนอกหน้าต่าง กระจกรถสีดำเลื่อนขึ้นโดยอัตโนมัติ“ไป” เขาเอ่ยเสียงเรียบ“ครับ!”อาซากุระ เคนรีบขึ้นรถทันที เขาเปิดไมโครโฟนและพูดผ่านวิทยุสื่อสารไปยังรถทุกคัน“ออกเดินทาง!”บรื้น!!เครื่องยนต์กว่าสี่สิบเครื่องส่งเสียงคำรามพร้อมกัน ไฟหน้ารถสว่างจ้า รถแหวกม่านราตรีอันมืดมิด พุ่งทะยานออกไปในสายฝนราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง!ฝน คือสัญญาณที่หลินชีเยี่ยและเสิ่นชิงจู่ตกลงกันไว้……ต้นไม้ราตรีคลับลุงเคียวซูเกะกอดยูรินะที่กำลังร้องไห้ เขาเหลือบมองไปที่มุมมืดเขาลูบหัวยูรินะเบาๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม“ยูรินะจัง ร้านมันสกปรกไปหน่อย ลุงต้องจัดการใหม่ หนูช่วยไปซื้อกาวและน้ำยาทำความสะอาดกับคินได้ไหม?”ยูรินะเงยหน้าขึ้น ถามด้วยดวงตาแดงก่ำ“ซ่อมได้จริงๆ เหรอคะ?”“ได้สิ”“งั้น… งั้นก็ได้……”ยูรินะปล่อยมือจากลุงเคียวซูเกะะ คนหลังส่งสายตาให้คิน ชายหนุ่มจึงจูงมือเด็กหญิงตัวน้อย ค่อยๆ เดินจากไปไกลบนถนนที่ว่างเปล่า ลุงเคียวซูเกะยืนนิ่งอยู่หน้าประตูที่มืดมิดเป็น
