เนื่องจากเป็นช่วงเทศกาล คืนนี้ถนนย่านโดทงโบริจึงมีผู้คนเบาบางกว่าปกติมากชายหนุ่มรูปงามสามคนสวมชุดยูกาตะลายดอกไม้ พร้อมกับชายวัยกลางคนที่จูงมือเด็กหญิงตัวน้อย กำลังเดินอย่างผ่อนคลายไปยัง ต้นไม้ราตรีคลับหลินชีเยี่ย คิน และอามามิยะ ฮารูกิ ต่างถือเนื้อย่างเสียบไม้คนละหนึ่งอัน เดินกินไปพลาง ตามคำบอกของเคียวซูเกะ นี่คือค่าตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ สำหรับการโฆษณาประชาสัมพันธ์ที่ดีของพวกเขาในคืนนี้ขณะกินเนื้อย่างเสียบไม้อยู่นั้น หลินชีเยี่ยรู้สึกใจอ่อนลงเล็กน้อย เขาตัดสินใจว่าคืนนี้ตอนที่เอากระสอบคลุมหัวเคียวซูเกะ เขาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงสดใสแทน“พี่ชิจิยะ! ลุงเคียวซูเกะตกลงให้ฉันพาคุณย่าสึรุมาอยู่ที่คลับด้วยกันแล้วล่ะ!” ยูรินะวิ่งมาหาหลินชีเยี่ยอย่างตื่นเต้น พลางร้องบอก“หืม?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะประหลาดใจอยู่ไม่น้อย “พาคุณย่าสึรุมาอยู่ด้วยงั้นเหรอ?”หลินชีเยี่ยมองเคียวซูเกะที่เดินตามหลังมา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยตามปกติแล้ว เจ้านายส่วนใหญ่ก็อยากจะใช้งานลูกจ้างอย่างหนัก รีดเค้นคุณค่าของพวกเขาออกมาให้ได้มากที่สุดแต่การกระทำของเคียวซูเกะกลับทำให้เขาไม่เข้าใจ……การจ้างยูรินะก็เกินความคาดหมายของหลินชีเยี่ยแล้ว เพราะเธอเป็นเพียงเด็กหญิงอายุสิบสองสิบสามปี แม้จะขยันขันแข็ง แต่บางอย่างก็คงทำได้ไม่เต็มที่เท่าพนักงานเสิร์ฟมืออาชีพ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะจ้างยูรินะ และให้เงินเดือนก้อนโตอีกด้
