วยถ้าบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อรั้งตัวเขาซึ่งเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงของวงการโฮสต์เอาไว้ เขาก็พอจะเข้าใจได้ แต่ตอนนี้เขายอมให้พาคุณย่าสึรุมาอยู่ด้วย มันเกินขอบเขตความเข้าใจของหลินชีเยี่ยไปแล้วการรับย่าอายุเจ็ดสิบกว่าปีมาอยู่ที่คลับโฮสต์ มันไม่ใช่การสร้างภาระให้ตัวเองหรอกเหรอ?“ใช่แล้วล่ะ! ลุงเคียวซูเกะใจดีมากเลย!” ยูรินะยิ้มสดใส “ต่อไปนี้ พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแล้ว”หลินชีเยี่ยมองรอยยิ้มของยูรินะ รู้สึกซับซ้อนอยู่ในใจ ยูรินะที่เขารู้จักนั้น เป็นเด็กโตเกินวัยที่น่าสงสารมาตั้งแต่แรก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ของเด็กหญิงวัยสิบสองสิบสามปีบนใบหน้าของเธอแต่เขาไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพราะในใจเขารู้ดีว่า เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานอย่างไรก็ตาม ถ้ายูรินะสามารถอยู่ที่นี่และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ก็คงจะดีไม่น้อยยูรินะเดินนำหน้าไปอย่างร่าเริง ปิ่นปักผมรูปดอกซากุระสีชมพูอ่อนสะท้อนแสงไฟนีออนจางๆ ส่องประกายระยิบระยับ เส้นผมบางเบาปลิวไสวราวกับเต้นระบำกลางอากาศ ใบหน้าเธอเปล่งปลั่งด้วยรอยยิ้มงดงามดั่งดอกไม้บานอีกสี่คนที่เดินตามหลังมา ต่างก็มีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้ายูรินะเลี้ยวไปที่หัวมุมถนน กำลังจะเดินเข้าไปในคลับ ทันใดนั้นเธอก็ชะงักฝีเท้าลงทันทีเธอมองไปเบื้องหน้าอย่างงุนงง ถนนปลายทางที่ควรจะสว่างไสวด้วยแสงไฟ บัดนี้กลับมืดสนิท“ทำไมหยุดเดินล่ะ?” คินถามอย่างสงสัย เขาเดินเลี้ยวตามมา พอเห็นภาพตร
