กิหันหลังกลับอย่างเงียบๆ เดินเคียงข้างหลินชีเยี่ย หายไปในความมืดเมื่อเดินมาถึงถนนที่ไร้ผู้คน อามามิยะ ฮารูกิก็หยิบดาบยาวสีน้ำเงินเข้มออกมาจากร่มที่หุบอยู่ สอดเข้าที่เอว มือซ้ายจับที่ด้ามดาบอย่างแผ่วเบาติ๋ง!เม็ดฝนหยดหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้าร่มสองคันถูกกางออกทันทีซ่าาาาา……สายฝนเทกระหน่ำลงมาสายฝนโปรยปรายลงมาบนร่มสีแดงสองคัน ไหลลงมาตามองศาที่เอียง ตกลงบนพื้นถนนฝนที่ตกลงมาอย่างกะทันหัน ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเปียกปอน พวกเขาร้องตะโกนด้วยความตกใจ รีบวิ่งหลบฝนใต้ชายคา มองดูท้องฟ้าด้วยความกังวลค่ำคืนที่สดใสเช่นนี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าฝนจะตก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้พกร่มติดตัวมาทว่ากลับมีบางคนนอกจากจะพกร่มมาด้วย พวกเขายังพกมีดมาอีกท่ามกลางม่านฝน เด็กหนุ่มสองคนที่สวมชุดยูกาตะลายดอกไม้ กางร่มสีแดง เดินอย่างสงบบนท้องถนนที่พร่ามัวไปด้วยแสงนีออน ร่างของพวกเขาค่อยๆ เลือนหายไปในสายฝนเสียงกระซิบแผ่วเบาดังแว่วมา“ตระกูลซามุกาวะ……ล้างบางพวกมันซะ”
