สียงสั่นเครือ “ทำไม พวกนั้นถึงได้ไล่ล่าฉันไม่เลิก……ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย……ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้……ฉันเพิ่งจะหาที่ที่เป็นของตนเองได้แล้วแท้ๆ……ทำไม…”ยูรินะยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกราวกับหัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอยังฝันถึงอนาคตอันสดใสที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ความเป็นจริงได้ทำลายความหวังและจินตนาการทั้งหมดของเธอจนแหลกละเอียดเธอยืนอยู่ท่ามกลางความมืด น้ำตาไหลอาบใบหน้า ดั่งเด็กน้อยที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปในวินาทีนั้นเอง มีร่างหนึ่งค่อยๆ ย่างกรายมาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอเคียวซูเกะวางมือลงบนไหล่ของเธอ มองดู ต้นไม้ราตรีคลับ ที่พังยับเยินตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นเหมือนทะเลสาบลึกในฤดูหนาว สงบนิ่งอย่างน่าหวาดหวั่น“นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอนะ ยูรินะ…” เขาปลอบเบาๆยูรินะหันกลับมา ดวงตาแดงก่ำด้วยน้ำตามองเคียวซูเกะอย่างน้อยใจ เธอกางแขนออก โอบกอดรอบเอวของเคียวซูเกะแน่น แล้วร้องไห้โฮออกมา“ขอโทษค่ะ……ลุงเคียวซูเกะ ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน……เป็นเพราะฉัน พวกนั้นถึงได้ทำแบบนี้ เป็นเพราะฉันเอง……ขอโทษนะคะ…”เคียวซูเกะลูบหัวเธอเบาๆ ความสงบในดวงตาของเขาไม่อาจต้านทานความโกรธที่กำลังปะทุออกมาได้ เหมือนภูเขาไฟใต้ทะเลลึก กำลังจะระเบิดออกมา“พวกเราออกไปข้างนอกกันเถอะ”หลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ เบือนหน้าหนีจากยูรินะ พยายามสะกดกลั้นความโกรธในใจ แล้วพูดอย่างใจเย็นในดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตอามามิยะ ฮารู
